Ὡς γονυπετὴς ἱκέτης παρουσιάζεται πλέον ὁ Ναπολεοντίσκος, «λύση νἆναι κι ὅπoτε νἆναι», καὶ ξεχνάει τοὺς προηγούμενους λεονταρισμούς του, τοὺς ὁποίους τόσο ἀκριβὰ πλήρωσε καὶ πληρώνει ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἀλλὰ καὶ τρέμει μπροστὰ στὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ ἐμφανίζεται πρόθυμος ὑπογράψαι τὴν ὅποια συμφωνία -ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία τοῦ Βόλφανγκανγκ Σώυμπλε, ποὺ ἀπέρριψε τὴν προηγούμενη Δευτέρα-, ἀλλὰ παραμένει ἀδιάβαστος. Ὁ Γερμανὸς ὑπουργὸς θέτει τρεῖς προϋποθέσεις, τήρηση τῶν κανόνων τῆς Εὐρωζώνης, ἐφαρμογὴ τῶν μεταρρυθμίσεων καὶ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν οἰκονομία∙ ἡ κυβέρνηση κάνει πὼς δὲν τὶς ἀκούει, διότι οὔτε οἱ ἀποκρατικοποιήσεις προχωροῦν, οὔτε ἐξυγιαίνεται ἡ δημόσια διοίκση, ὁπότε οὔτε οἱ ξένες ἐπενδύσεις ἔρχονται. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ καταβύθιση τῆς χώρας σὲ νέα περίοδο ὑφέσεως, μὲ ἄγνωστες τὶς προοπτικὲς ἐξόδου∙ εἴμαστε ὁ μοναδικὸς ἑταῖρος μὲ ὕφεση κι αὐτὸ ἀπασχολεῖ τοὺς Εὐρωπαίους, καὶ ὄχι τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Ἔτσι οἱ ἐξελίξεις καθίστανται ἀναπότρεπτες πλέον.