Οἱ ἐπικρίσεις τοῦ ἐγκύρου διεθνοῦς τύπου, κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ μὲ τὴν ἀποκάλυψη τῆς πραγματικῆς καταστάσεως στὴν Ἑλλάδα, πολλαπλασιάζονται∙ ἡ κοινωνικὴ ἐξαθλίωση καὶ ἡ οἰκονομικὴ κρίση παρουσιάζονται, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι καὶ χωρὶς παροπίδες πλέον. Δύο εἶναι οἱ αἰτίες, ἡ ἀδυναμία ἑνιαίας προβολῆς τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, ἐξ αἰτίας τῶν ἐσωτερικῶν στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ τοῦ Brexit, καὶ τῶν προκλητικῶν προσβολῶν τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ ἐναντίον τῶν Εὐρωπαίων, κατὰ τὴν πρόσφατη διάσκεψη κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀποκτοῦν σταδιακὰ τὴν αὐτονομία τους, τόσο μὲ τὴν πίστη τους στὴν πολιτική τους ἑνότητα, ὅσο καὶ μὲ τὶς διαπιστώσεις, ὅτι δὲν ἦταν καθόλου ἀγαθὲς οἱ ὑπόγειες ἀμερικανικὲς προθέσεις μὲ προεκτάσεις στὴν ἀριστερὴ Ἑλλάδα.