Ὁ καταλογισμὸς εὐθέως πλέον τῶν εὐθυνῶν ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους, γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κατάρρευση τῆς Ἑλλάδος τὸ τριακοντάμηνο, στὸν Ναπολεοντίσκο ἔχει βαθύτερες ρίζες∙ σὲ ἐπίπεδο τακτικῆς διαπιστώνουν ὅτι, πέραν κάποιων μεταρρυθμίσεων στὰ ἐργασιακὰ ποὺ ἔγιναν μὲ πολλοὺς κόπους, ὅσα μέτρα περιέλαβε ἡ κυβέρνηση, τὰ δημοσιονομικὰ ποὺ εἶναι ἀποκλειστικὰ ἰδικῆς της εὐθύνης στὴν συμφωνία, ὁδηγοῦν στὴν ἐπιδείνωση τῆς ὑφέσεως, καὶ μάλιστα οἱ ὑπουργοὶ ἔκαναν πὼς δὲν καταλάβαιναν τὶς παρατηρήσεις. Σὲ ἐπίπεδο στρατηγικῆς, εἶναι ἐκτὸς θέματος μονίμως, διότι δείχνει ὅτι δὲν ἀντιληφθεῖ, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη στὴν Εὐρωζώνη σὲ ὕφεση καὶ ὅτι ἄρχισε ἡ διαδικασία πολιτικῆς ἑνοποιήσεώς της καὶ περισσότερο τῆς εὐρωαμερικανικῆς ἀναμετρήσεως∙ πολλοὶ διερωτῶνται, ἂν δὲν εἶναι προσχεδιασμένα ὅλα, γιὰ ὑπονόμευση τοῦ ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ μετώπου…