Ὅλες σχεδὸν οἱ σφυγμομετρήσεις στὴν Γαλλία δείχνουν ὅτι ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἐξασφαλίζει τὴν ἀπόλυτη πλειοψηφία στὴν Βουλή, ἐνῶ θεωρεῖται δεδομένη ἡ ἐπανεκλογὴ τῆς Ἀγγέλας Μέρκελ στὴν Γερμανία∙ τὴν παρελθοῦσα ἑβδομάδα ἡ διεθνὴς πολιτικὴ παρουσία τῆς Εὐρωζώνης ἔλαμψε, χάρις στὴν στάση Παρισίων καὶ Βερολίνου, στὸ κλίμα καὶ στὴν ἀνάγκη συνοχῆς της. Ἡ λέξη Εὐρώπη στὸν κόσμο ταυτίσθηκε μὲ τὴν Εὐρωζώνη, καὶ στὴν πράξη μὲ τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία της ὡς ἔκφραση συλλογικῆς ἑνότητος∙ ἡ ταύτιση αὐτή, στὸ κλίμα, στὴν ἐλευθερία τοῦ ἐμπορίου καὶ στὰ προβλήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς μὲ Κίνα καὶ Ἰνδίες, μὲ τὴν Ρωσία πλησίον τους, τὶς ἀναδεικνύει ὡς οὐσιαστικὸ παράγοντα τῆς διεθνοῦς σκηνῆς. Στὸ ἐσωτερικό, οἱ Εὐρωπαῖοι δείχνουν ὅτι αἰσθάνονται ὑπερήφανοι γιὰ τὴν πολιτικὴ συνοχή τους καὶ πρόθυμοι γιὰ τὴν ἐνίσχυσή της∙ μοναδικὴ ἐξαίρεση ἀποτελεῖ ὁ Ναπολεοντίσκος, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες.