Στὴν ἀναζήτηση τρόπων διαφυγῆς βρίσκεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν ψυχρολουσία του στὴν Πολικτικὴ Γραμματεία, ὄχι τόσο γιὰ τὴν ὀξύτατη κριτικὴ καὶ προσωπικὰ ἐναντίον του, ὅσο καὶ γιὰ τὴν διαπίστωση πλήρους διαλύσεως τοῦ κομματικοῦ του μηχανισμοῦ∙ στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς ἀναγνωρίζουν ὅτι δὲν τὸν καλύπτει πλέον ἡ λογοκρισία τῆς δουλικώτατης διαπλοκῆς, διότι, «οὐδὲν κρυπτὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον». Οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις θεωροῦνται δεδομένες, διότι δὲν ἀναμένεται συμφωνία στὸ Γιούρωγκρουπ, οὔτε καὶ στὸ Εὐρωσυμβούλιο, ὅπου προβλέπεται σὲ βάθος συζήτηση τῆς πολτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης∙ ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν κυριολεκτικὰ σκυλοβαρεθεῖ μὲ τὰ ψέμματα τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης∙ μάλιστα, ὁ σοβαρὸς τύπος ἀναφέρει, ὅτι ἔχουν εἰδοποιήσει ἐγκαίρως τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ λάβει τὰ μέτρα της γιὰ νὰ συμπεριφερθεῖ, ἔστω καὶ γιὰ μοναδικὴ φορά, μὲ εἰλικρίνεια καὶ συνέπεια καὶ νὰ ἐφαρμόσει τὶς μεταρρυθμίσεις. Αὐτὸ σημαίνει ὅμως ἐξέγερση τῶν τελευταίων κρατικοδίαιτων κομματικῶν στελεχῶν της.