Τὴν ὁλοκλήρωση τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Εὐρώπης φέρει ἡ τρέχουσα ἑβδομάδα, μὲ τὶς ἐκλογὲς σὲ Βρεταννία καὶ Γαλλία καὶ τὴν κρίση στὸ Κατάρ∙ ἡ Ἀγγλία, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀποτελέσματος, ἂν καὶ δὲν ἀποκλείεται ἀκυβερνησία, ἀκολουθεῖ τὸ Brexit, μὲ τὴν ἀπομάκρυνσή της ἀπ’ τὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ ἀναζητάει τὸν δρόμο της, διότι ἔρχεται μᾶλλον βέβαιη ἡ ἀνεξαρτητοποίηση τῆς Σκωτίας. Στὴν Γαλλία οἱ ἐκτιμήσεις δείχνουν ὅτι ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν κερδίζει τὴν κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία καὶ ἐφαρμόζει τὸ πρόγραμμά του∙ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀποκτᾶ νέα δυναμικὴ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων καὶ ἡ πολιτικὴ ἑνοποίηση τῆς Εὐρωζώνης∙ οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι παραπάνω ἀπὸ πρόθυμοι, ὅπως δείχνουν οἱ σφυγμομετρήσεις, γιὰ τὴν ἑνότητά τους καὶ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπιση τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων καὶ τῶν ἐξωτερικῶν ἀπειλῶν. Ἔχει γίνει κοινὴ πεποίθηση πλέον, ὅτι ἡ μεταπολεμικὴ ἐποχὴ ἔχει τελειώσει ὁριστικά, καὶ ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ βοήθησε τὰ μάλα.