Σὲ ἀποπροσανατολισμὸ πάλιν ἐπιδίδεται ἡ δουλικώτατη διαπλοκή, μὲ προβολὴ πρωτοβουλιῶν τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ ξαναπέφτει στὸ κενό∙ ἡ παράσταση στὸ Σύνταγμα τοῦ Σαββάτου ἔχει προκαλέσει τὴν ἀγανάκτηση τῶν ὅσων ἐλαχίστων ἔχουν ἀπομείνει σοβαροὶ στὴν κυβέρνηση. Οἱ ἐπιδείξεις ἀκολασίας καλύπτουν ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις τῶν Βανδάλων καὶ τῶν συνοδοιπόρων τους, ἀλλὰ δὲν φέρουν ψήφους, παρὰ διώχνουν μαζικά∙ στὴν Γαλλία ἀποδίδουν ἔγκυροι ἀναλυτὲς τὴν πτώση τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ στὸ χαμηλότερο ποσοστὸ τῶν Σοσιαλιστῶν μεταπολεμικά, στὶς ἐμμονές του στὸ γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἐνῶ εἶχε κυβέρνηση πολὺ πιὸ ἐπιτυχημένη σὲ σύγκριση μὲ τὴν ἀριστεροακροδέξιά μας. Οἱ ἐπικρίσεις κλιμακώνονται στὸ ὅ,τι βρίσκεται ἀπ’ τὸ κόμμα καὶ στοὺς ἐλαχίστους ἀξιόπιστους φίλους ποὺ τοῦ ἔχουν ἀπομείνει∙ οἱ ἴδιοι χαρακτηρίζουν ὡς ἄλλη μία πομφόλυγα τὶς ἐξαγγελίες γιὰ ἀνασχηματισμό, διότι δὲν πείθουν κανέναν καὶ ἐπισπεύδουν τὴν διάλυση τῆς κυβερνήσεως. Ἡ κάλπη προσθέτουν φέρεται μοναδικὴ διέξοδος, γιὰ ὅ,τι περισώσει.