Ἡ καθημερινότης τῶν Περσῶν καὶ περισσότερο τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν αὐλικῶν χαρακτήριζε τὴν συμπεριφορά τους σὲ ὅλη τους τὴν ζωή∙ ἡ ἀπόλυτος ὑποταγὴ στὶς ἐπιθυμίες καὶ ἐντολὲς τοῦ βασιλέως των καὶ ἡ ἐνασχόλησή τους μὲ τὶς ραδιουργίες καὶ τὶς ἀμοιβαῖες ὑπονομεύσεις ἦταν ἡ μοναδική τους ἔγνοια. «Ἐξεταζόμενοι πρὸς αὐτοῖς τοῖς βασιλείοις καὶ προκαλινδούμενοι καὶ πάντα τρόπον μικρὸν φρονεῖν μελετῶντες»∙ παρουσιάζομενοι γιὰ ἐξέταση μπροστὰ στοὺς βασιλεῖς τους καὶ κυλιόμενοι στὸ ἔδαφος καὶ ἐπιδιδόμενοι σὲ κάθε τρόπο μικροπρεπείας. «Θνητὸν μὲν ἄνδρα προσκυνοῦντες καὶ δαίμονα προσαγορεύοντες, τῶν δὲ θεῶν μᾶλλον ἢ τῶν ἀνθρώπων ὀλιγωροῦντες». ἐνῶ προσκυνοῦν θνητὸ ἄνδρα καὶ τὸν ἀποκαλοῦν δαίμονα, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπέναντι στοὺς θεοὺς παρὰ στοὺς ἀνθρώπους ὀλιγωροῦν. Αὐτὴ ἦταν ἡ μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν βαρβάρων∙ ἀργότερα, μὲ τὴν ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἐξαπλώθηκε ἀρκετὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα, μὲ ἐξαίρεση τὰ ψηλὰ βουνά, ἡ νοοτροπία αὐτή.