Ὁ Ναπολεοντίσκος δίδει τὴν ἐντύπωση ἀνθρώπου χαμένου στὴν κορυφὴ χιονοστιβάδος, χωρὶς τὴν αἴσθηση τοῦ κενοῦ κάτω ἀπ’ τὰ πόδια του∙ διαθέτει ἕνα μόνο πλεονέκτημα, τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς διαπλοκῆς ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς ἐντολεῖς του κι ὁ ἴδιος βαυκαλίζεται, ὅτι κυβερνάει τὸν τόπο. Ἡ παντελὴς ἄγνοια τῶν εὐρωπαϊκῶν καὶ διεθνῶν ἐξελίξεων εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικό του∙ ἐπιμένει στὴν ρύθμιση τοῦ χρέους μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, ἐνῶ τοῦ ἔχουν ἐξηγήσει πολλὲς φορές, ὅτι, πρῶτον, δὲν τὸ ἐπιτρέπουν οἱ εὐρωπαϊκοὶ κανονισμοί, δεύτερον, ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς δὲν προσφέρει τίποτε στὴν χώρα καὶ ἡ διαγραφή του, ἂν δὲν ἀποκατασταθεῖ ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομία καὶ ἡ ἐπίτευξη γνησίων ρυθμῶν ἀναπτύξεως, καὶ τρίτον, ἂν δὲν ἐφαρμόσει τὶς μεταρρυθμίσεις καὶ ἀρχίσει τὶς ἀποκρατικοποιήσεις, δὲν ἔρχεται ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας. Εἶναι γνωστὰ αὐτά, ἀλλὰ ἡ κυβέρνηση τὰ ἀγνοεῖ μεγαλοπρεπῶς καὶ ἡ δουλικώτατη διαπλοκὴ τὰ θάβει κανονικά, ἐνῶ αὐτὰ εἶναι τὰ κύρια θέματα∙ οἱ διεθνεῖς ὅμως ἐξελίξεις ἐπιταχύνονται, ὅπως δείχνουν τὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἀμερικῆς, ἡ Μέση Ἀνατολὴ καὶ οἱ ριζικὲς ἀνακατατάξεις στὴν Ἀσία. Ἡ χώρα μας καὶ νὰ ἤθελε δὲν μπορεῖ νὰ μείνει οὐδέτερη, ὅταν ἔχει καὶ τόσα ἐκκρεμῆ ἐθνικὰ ζητήματα∙ μοναδική της κάλυψη εἶναι ἡ Εὐρωζώνη, διότι εἶναι ἄγνωστο τὸ ποῦ πᾶνε πλέον οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες.

Ἡ βαθύτατη κοσμογονία στὴν Εὐρώπη ἦταν κάτι ἀδιανόητο ἀκόμη καὶ λίγους μῆνες πρίν∙ ἔφθασε ἡ ἐκλογὴ τοῦ νεαροῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν γιὰ νὰ ἀλλάξει ἄρδην τὰ πράγματα∙ ἡ Ἀγγέλα Μέρκελ ἀποδέχθηκε μὲ ἐγκαρδιότητα τὴν ἀλλαγὴ τῆς γαλλικῆς πολιτικῆς καὶ ἀμέσως ἔθεσαν σὲ ἐπανεκκίνηση τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα, τὴν ὀργάνωση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης καὶ τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, μαζὶ μὲ τὴν ἀντιτρομοκρατική. Τὴν διαδικασία ἑνοποιήσεως ἀποδέχθηκαν ἐνθέρμως, ὄχι μόνο ὅλες οἱ κυβερνήσεις, ἀκόμη καὶ ἐκεῖνες τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν μὲ ἰσχυρότατες ἐξαρτήσεις ἀπ’ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο, ἀλλὰ καὶ οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ σχεδόν ὁμοθύμως∙ ὁπωσδήποτε τὸ ζήτημα δὲν εἶναι τόσο ἁπλό, οὔτε καὶ τόσο εὔκολο, ἂν καὶ οἱ παλιοὶ Εὐρωπαῖοι πολιτικοὶ τὸ θεωροῦν πολὺ πιὸ βατὸ ἀπ’ τὴν καθιέρωση τοῦ εὐρώ, ὅταν οἱ δυσκολίες φαίνονταν σχεδὸν ἀνυπέρβλητες καὶ οἱ ἀτλαντόδουλοι προέβλεπαν τὴν ἐξαφάνισή του κάθε βδομάδα τουλάχιστον. Δύο εἶναι τὰ μεγάλα πλεονεκτήματα, ἡ μαζικὴ καὶ ὁλόψυχη ἀποδοχή της ἀπ’ ὅλους τοὺς λαούς, μὲ τὸν ἑλληνικὸ ἀπ’ τοὺς πρώτους, καὶ ἡ διεθνὴς συγκυρία∙ στὴν ἀποχώρηση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου ἀπ’ τὴν Συνθήκη τῶν Παρισίων γιὰ τὸ κλίμα, προστίθεται ἡ κρίση στὸ Κατάρ, ἐξ αἰτίας πάλιν τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ἐνῶ ὑπεγράφη ἡ διεύρυνση τοῦ Ὀργανισμοῦ Συνεργασίας τῆς Σαγκάης, μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν Ἰνδιῶν καὶ τοῦ Πακιστάν.

Στὸ κλίμα Παρίσι καὶ Βερολίνο ἀνέλαβαν τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴν πλήρη ἐφαρμογὴ τῆς Συνήθκης, μὲ τὴν ἀμέριστη σύμπραξη τοῦ Πεκίνου καὶ τοῦ Νέου Δελχί, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Συρίας καὶ τῆς Νικαράγουας ποὺ δὲν τὴν ἔχουν ὑπογράψει∙ μοναδικὴ παραφωνία ἀποτελεῖ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση, ποὺ μάλιστα μὲ τοὺς συνδικαλιστές της τῆς ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ἐξέφρασε τὴν ὑποστήριξή της στὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ἀλλὰ θεωρεῖται καὶ κακὴ πληγὴ στὴν Εὐρωζώνη. Γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους εἶναι ἀδιανόητο ὁ Ναπολεοντίσκος νὰ ζητάει βοήθεια καὶ διαγραφὴ τοῦ χρέους τῆς χώρας του καὶ νὰ στηρίζει τὴν πολιτικὴ ἐξαφανίσεως τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη. Ὅταν οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ κι ὄχι μόνο οἱ κυβερνήσεις θεωροῦν θέμα ἐπιβιώσεως τὴν ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος καὶ στηρίζουν ὁλόπλευρα τὴν ἀναμέτρηση μὲ τὴν Ἀμερική, αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν ἀκάλυπτα τὰ νῶτα τους στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν στρατηγική της θέση στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο∙ τοὺς Εὐρωπαίους παρατηρητὲς ἐνοχλεῖ περισσότερο ἡ προκλητικὴ παράβλεψη τῶν προβλημάτων αὐτῶν, ὅταν γνωρίζουν ὅτι ἡ εὐαισθησία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ περιβάλλον εἶναι ἴδια ἢ καὶ μεγαλύτερη ἀπὸ ἐκείνη τῶν δικούς τους. Οἱ δυσχέρειες, ποὺ προβάλλονται ἀπ’ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, τὸ γνωρίζουν ὅτι ἀποβλέπουν στὴν ἀποδυνάμωση τοῦ ἑνιαίου μετώπου καὶ σὲ τίποτε ἄλλο. Ὀφθαλμοφανὲς εἶναι ἄλλωστε…

Τὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ προβλήματα τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀπ’ τὰ πρῶτα ποὺ ἀντιμετωπίζουν στὴν Εὐρωζώνη∙ στὰ πολιτικά, δὲν ἔχουν ἄνεση ἀμέσου παρεμβάσεως, ἀλλὰ ἐμμέσου διὰ τῶν οἰκονομικῶν. Τὰ ἐθνικά μας σύνορα εἶναι καὶ εὐρωπαϊκά, ὅπως τὸ ἔχουν ὑπογραμμίσει ἐπανειλημένως Βερολίνο καὶ Παρίσι, ἔστω κι ἂν γνωρίζουν, γιὰ τὸν ἐνδοτισμὸ τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ ἡ εὐθεῖα παράδοση στὶς τουρκικὲς ἀρχὲς τῶν Τούρκων φυγάδων, χωρὶς τὴν τήρηση τῶν ἑλληνικῶν νόμων καὶ τῶν διεθνῶν συνθηκῶν, θεωρεῖται ἔγκλημα ἐσχάτης προδοσίας κατὰ τὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης. Φυσικά, αὐτὸ εἶναι συνέχεια τοῦ ἐνδοτισμοῦ τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀπέναντι στὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὅταν ἀρνεῖται στὴν πράξη καὶ τὴν ἀνύψωση τῆς ἑλληνικῆς σημαίας κατὰ τὶς συναντήσεις τους, ἀλλὰ αὐτὸ θεωρεῖται καὶ προσβολὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν συμβόλων, διότι ἡ ἑλληνικὴ περιλαμβάνεται στὶς εὐρωπαϊκὲς σημαῖες∙ ἡ κυβέρνηση τὸ ἔκρυψε τὸ θέμα, μὲ τὴν σύμπραξη καὶ τῆς διαπλοκῆς, ἀλλὰ παραμένει πάντα ἐπίκαιρο. Ἡ Ἄγκυρα βρίσκεται ἐντελῶς ἀπομονωμένη στὴν περιοχή της, μὲ τὴν εἰρήνευση στὴν Συρία καὶ τὴν αὐτονόμηση τῶν Κούρδων της, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἐπιχείρηση στὸ Κατάρ, γιὰ τὴν «προστασία» του ἀπ’ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, δὲν φαίνεται καὶ πολὺ ἐπιτυχημένη∙ ἡ Μόσχα τὴν χαρακτηρίζει ἄκαιρη, ἐνῶ ἡ Οὐάσιγκτον δὲν τὴν σχολιάζει καὶ ἡ Τεχεράνη παραμένει ἐπιφυλακτική. Ἡ στροφή της πρὸς τὸ Αἰγαῖο εἶναι τὸ μεγάλο μας μέλημα…

Ἡ ρευστότης τῆς πολιτικῆς καταστάσεως καὶ ἡ ἀναμομὴ ἐξελίξεων ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη εἶναι τὸ ζητούμενο τῶν ἡμερῶν μας∙ ἡ ἀπονέκρωση τῆς οἰκονομίας προσλαμβάνει μόνιμο χαρακτῆρα σὲ πολλοὺς κλάδους, ἐνῶ καὶ τὰ ἔσοδα ἀπ’ τὸν τουρισμὸ δὲν ἔρχονται στὴν χώρα. Ἡ διακοπὴ καταβολῆς τῶν ἐπικουρικῶν συντάξεων σὲ πολλοὺς κλάδους, ὅπως στοὺς δημοσιογράφους, σημαίνει μείωση τοῦ ὕψους τους κατὰ τὸ ἕνα τέταρτο καὶ ἀποτελεῖ σαφέστατη προειδοποίηση, ὅτι θὰ ἀκολουθήσουν καὶ οἱ ὑπόλοιποι. Τὰ φορολογικὰ βάρη εἶναι πλέον δυσβάστακτα γιὰ ὅλους καὶ περισσότερο γιὰ τοὺς ἀπόμαχους τῆς ζωῆς∙ ὅλοι ἔχουν πεισθεῖ ὅτι ἀποτελεῖ προμελετημένο σχέδιο τοῦ Ναπολεοντίσκου ἡ χρεωκοπία τῆς χώρας, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ φανταζόταν κάθε ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας μας. Δὲν χρειάζεται ἐπανάληψη τῶν γνωστῶν παραδειγμάτων, Ἑλληνικοῦ, Σκουριῶν, ἄλλων, ἀλλὰ ἕνα μόνο, ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ κατανάλωσε ὁλόκληρη πενταετία στὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ κατέληξε στὸ 6%, δηλαδὴ τὸ ἕνα ἕνατο τῶν ὅσων τὸν εἶχαν ψηφίσει∙ φαίνεται ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς τὸν μιμεῖται, «οὐκ ἐᾶν αὐτὸν καθεύδειν τὸ τοῦ Φρανσουὰ τρόπαιον». Αὐτὰ προστίθενται στὴν οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἐξαθλίωση∙ ἄλλο εἶναι τὰ παιχνίδια κι ἄλλο ἡ σκληρὴ ζωὴ τῆς τρίτης ἡλικίας∙ οἱ δημοσκοπήσεις τὸ καταγράφουν καθαρά, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης κερδίζει σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ ὁ λαὸς τὸν βλέπει ὡς σωτῆρα.