Ἡ προεργασία γιὰ τὸ αὐριανὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο εἶναι πυρετώδης σὲ ὅλες τὶς κυβερνήσεις, διότι ἀναμένεται νὰ ληφθοῦν ἀποφάσεις γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονοιμικὴ ἕνωση τῆς Εὐρώπης∙ ὁπωσδήποτε τὸ κύριο βάρος ἀναλαμβάνει ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, μὲ μικτὲς ἐπιτροπὲς ἐπεξεργάζεσθαι τοὺς κανονισμοὺς γιὰ τὴν ἑνιαία ἐξωτερική, ἀμυντικὴ καὶ ἀντιτρομοκρατικὴ πολτική. Ἔχουν ὡς βοήθεια τὴν εὐνοϊκὴ συγκυρία, τὴν κοινὴ ἀπαίτηση ὅλων τῶν λαῶν γιὰ τὴν ἐπιτάχυνση τῆς ἑνοποιήσεως∙ στὸν πόθο αὐτὸ στηρίζεται ἡ ἐργώδης κοσμογονία τῆς γηραιᾶς ἠπείρου. Μία ἐξαίρεση μόνο παρατηρεῖται, ἡ παντελὴς ἀπουσία οἱασδήποτε ἑλληνικῆς προτάσεως∙ οἱ ἑταῖροι μας ἔχουν τὴν ἐντύπωση ὅτι εἴμαστε ὡς ᾖ παρόντες. Ὁ Ναπολεοντίσκος δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ τίποτε, μιλάει μόνο γιὰ τὴν ἀριστερά∙ οἱ ἄλλοι ὑπομειδιοῦν καὶ διερωτῶνται, ὅπως ἀναφέρεται στὸν ἔγκυρο τύπο, «τόσο δὲν καταλαβαίνει ἢ τὸ κάνει ἐπίτηδες;» Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ἰσχύουν ἀμφότερα, ἄλλων ἐντολὰς ἐκτελεῖ…