Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν συγχωρήσει ποτὲ τὴν καταστροφὴ τῶν ἱερῶν τους ἀπ’ τοὺς Πέρσες κατὰ τὶς εἰσβολές του στὸν ἑλληνικὸ κόσμο κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους∙ μέχρι τότε, ἀκόμη καὶ οἱ χειρότεροι βάρβαροι στοὺς πολέμους τους στὶς ἀποικίες σέβονταν πάντοτε τοὺς ναούς του, ὅπως καὶ οἱ ἴδιοι τοὺς δικούς τους. «Διὸ καὶ τοὺς Ἴωνας ἄξιον ἐπαινεῖν»∙ διὰ τοῦτο καὶ εἶναι ἄξιος ὁ ἔπαινος στοὺς Ἴωνες. «Ὅτι τῶν ἐμπρησθέντων ἱερῶν ἐπηράσαντο εἴ τινες κινήσειαν ἢ πάλιν εἰς τἀρχαῖα καταστῆσαι βουληθεῖεν»∙ ὅτι τοὺς καμμένους καὶ κατεστραμένους ναοὺς ἐὰν κάποιοι ἐπιχειρήσουν καὶ πάλιν νὰ τὸν ἀποκαταστήσουν ὅπως πρίν. «Οὐκ ἀποροῦντες πόθεν ἐπισκευάσωσιν, ἀλλὰ ἵνα ὑπόμνημα τοῖς ἐπιγιγνομένοις ᾖ τῆς τῶν βαρβάρων ἀσεβείας»∙ δὲν θὰ ἀπορήσουν γιὰ τὴν ἐπισκευή τους, ἀλλὰ γιατὶ πρέπει νὰ ἀποτελεῖ μαρτυρία στοὺς ἐπιγόνους τῆς ἀσεβείας τῶν βαρβάρων. Τὴν διαφορὰ τῶν δύο πολιτισμῶν ὑπογράμμιζαν μὲ ἀρκετὴ ἔμφαση.