Τὴν διαφορὰ τῆς πολιτικῆς ἀντιλήψεως μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Περσῶν, ὡς τῶν πλέον ἰσχυρῶν μεταξὺ τῶν βαρβάρων, μὲ τὴν αὐτοκρατορία τους ὡς κοσμοκράτορες τότε, ὑπογραμμίζει ὁ Ἰσοκράτης∙ ἐπιδίωκε ἀναδεῖξαι καὶ πάλι τὸ μαχητικὸ πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων ἕναν αἰῶνα πρίν, ἀλλὰ αὐτὸ ἀναδύθηκε μὲ τὴν ἡγεμονία τῶν Μακεδόνων. «Ἔχω δὲ καὶ περὶ τῶν πολιτῶν τῶν ἡμετέρων τοιαῦτα διελθεῖν»∙ ἔχω ἀναφέρειν δὲ καὶ γιὰ τοὺς δικούς μας πολῖτες πολλά, ὡς πρὸς τὴν διαφορὰ τῆς πολιτικῆς ἀντιλήψεως μὲ τοὺς Πέρσες. «Καὶ γὰρ οὗτοι πρὸς μὲν τοὺς ἄλλους, ὅσοις πεπολεμήκασιν, ἅμα διαλλάττονται καὶ τῆς ἔχθρας τῆς γεγενημένης ἐπιλανθάνονται»∙ διότι ὅσοι συναναστρέφονται μὲ τοὺς Πέρσες, σὲ σύγκριση μὲ ὅσους πολέμησαν, ὅταν ἔχουν σχέσεις μαζί τους καὶ τὴν μακροχρόνια ἔχθρα ξεχνοῦν. «Τοῖς δ’ ἠπειρώταις οὐδ’ ὅταν εὖ πάσχωσι χάριν ἴσασιν»∙ οἱ ἄλλοι πρὸς τοὺς Ἀσιάτες οὔτε ὅταν δέχονται ἐξυπηρετήσεις τοὺς ἀναγνωρίζουν τὴν χάρη τους.