Οἱ εὐρωρωσικὲς σχέσεις ἐξομαλύνονται ραγδαίως, καθὼς ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἄλλαξε τὴν γαλλικὴ πολιτικὴ καὶ προχώρησε στὴν συνεργασία μὲ τὴν Ρωσία, γιὰ τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν Συρία -στὴν ὁποία ἀποδέχεται τὴν παραμονὴ τοῦ Ἀσσὰντ στὴν ἐξουσία-, ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκονομική, ποὺ θεωρεῖται μήνυμα γιὰ ἄρση τῶν κυρώσεων∙ οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι, ὅπως ἡ Γερμανία περισσότερο, ἀπεδέχθησαν ἀσμένως τὴν ἀλλαγὴ καὶ ἤδη ἔχουν πολλαπλασιασθεῖ οἱ ἐπαφὲς τῶν μεγάλων ἐπιχειρήσεών τους μὲ τὶς ρωσικές. Ἀντιθέτως οἱ ρωσοαμερικανικὲς σχέσεις ὁδηγοῦνται σὲ νέα ἔνταση, μετὰ τοὺς ἀκροβολισμοὺς τῶν ἀεροσκαφῶν τους στὴν Βαλτικὴ καὶ στὴν Συρία∙ ἡ Μόσχα ἔχει διακόψει τὴν ἄμεση ἐνημέρωση τῆς ἀεροπορίας των, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ συριακοῦ ἀεροσκάφους. Στὴν Βαλτική, οἱ νατοϊκὲς ἀσκήσεις διεξήχθησαν στὴν Πολωνία, ἀλλὰ χωρὶς τὴν συμμετοχὴ Γερμανῶν καὶ Γάλλων, καθὼς ἡ ἀμερικανικὴ ἡγεμονία βασίζεται στὴν ὕπαρξη τοῦ ὑπαρκτοῦ ρωσικοῦ κινδύνου καὶ μόνο, ὁπότε ἐξαφανίζεται μαζί του.