Σὲ κινήσεις ἀπελπισίας ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ σκοπὸ τὴν ἀνακοπὴ τῆς καταρρεύσεώς του, ἀλλὰ μὲ δεδομένη τὴν ἀποτυχία καὶ πάλι, ὅπως στὶς ἄλλες ἀντίστοιχες κινήσεις του∙ στὴν ὁμιλία του στὴν Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσσαλονίκης ἔπαιξε ἕνα «κακόγουστο θέατρο», ὅπως ἐπιτυχημένα τὴν χαρακτήρισε ἡ Νέα Δημοκρατία. Ἀπευθύνθηκε στὸν κόσμο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ μόνο καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε ἑκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς, μὲ δεύτερη σκέψη τὴν συγκράτησή τους, ἐν ὄψει τῆς ἐπιτεινόμενης διαρροῆς ὀπαδῶν του∙ σὲ κανέα σημεῖο τῆς ὁμιλίας του δὲν ἔδειξε ὅτι ἐνδιαφέρεται γιὰ ὁλόκληρο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ τὰ δυσβάτακτα προβλήματά του, ὅταν εἶναι καθιερωμένο ἡ ὁμιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στὴν συμπρωτεύουσα νὰ χαράσσει τὶς κατευθύνσεις τῆς συνολικῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς γιὰ τὸν ἐρχόμενο χειμῶνα. Οὐδεμία χάραξη πολιτικῆς, πλὴν τῆς ἀορίστου ἐξαγγελίας ὅτι τὸν Αὔγουστο ἐγκαταλείπει ἡ χώρα τὰ μνημόνια -ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν ἐπιτροπεία, ὅπως τὸ ἐπισήμανε καὶ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν-, ἀφοῦ τὴν ἔχει δσμεύσει προσωπικὰ μέχρι τὸ 2060∙ καίριοι τομεῖς τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς δὲν μνημονεύθηκαν κἄν∙ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ καὶ ἄμυνα, δικαιοσύνη καὶ δημόσια ἀσφάλεια, γεωργία, βιομηχανία, πορεία τῆς Εὐρώπης καὶ ρόλος μας σὲ αὐτήν, διεθνεῖς ἐξελίξεις καὶ ἐθνικὰ θέματα, μεταναστευτικὸ καὶ φορολογία τῶν νησιῶν. Εἴτε σκοπίμως παρελείφθησαν, εἴτε τόσο καταλαβαίνει ἀπὸ πολιτική, ἡ παράλειψη εἶναι παράλειψη.

Ἡ ἐξαγγελία ἀπ’ τὸν Γάλλο πρόεδρο, ἀπ’ τὴν Πνύκα μάλιστα, τοῦ προγράμματος πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης ἦταν μοναδὴ εὐκαιρία γιὰ τὸν Ἕλληνα πρωθυπουργὸ νὰ προωθήσει τὸν σχεδιασμὸ μὲ τὴν ἀνάδειξη καὶ τοῦ ἰδιαιτέρου ἑλληνικοῦ ρόλου, τόσο ἱστορικά, ὡς κοιτίδος τῆς δημοκρατίας, ὅσο καὶ γεωστρατηγικά, λόγῳ τῆς θέσεώς μας. Ὁ Ναπολεοντίσκος «ἀγρὸν ἠγόραζε» κι αὐτὸ σχολιάσθηκε ἀρκετὰ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, ἂν καὶ οὔτε προσπάθεια ἀποκαταστάσεως τῶν πραγμάτων στὴν συνέντευξη τύπου δὲν ἐπιχειρήθηκε, καὶ προκάλεσε αὐτὸ δυσμενέστερα ἀκόμη δυσμενέστερα σχόλια τρίτων∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πεισθεῖ πλήρως πλέον ὅτι ἡ διγλωσσία του δὲν εἶναι μόνο πρόβλημα ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεων, ἀλλὰ καὶ προσωπικῆς ἀδυναμίας. Διαπιστώνουν ὅλοι τους, ὅπως κυκλοφορεῖ εὐρύτατα στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες, ὅτι τὸ «Ναὶ» ὅταν λέγεται, καὶ στὶς προφορικὲς συζητήσεις, δὲν λέγεται μὲ σαφῆ ἐπίγνωση λόγου∙ λέγεται ὡς συνήθεια, ὅπως στὶς πολιτικὲς ὑποσχέσεις στὸ ἐσωτερικό∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἐπέμεινε στὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ τῆς Εὐρωζώνης καὶ στὴν δημιουργία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, μὲ κοινὸ ἐξοπλισμὸ καὶ ὀργάνωση, ὅπως εἶναι φυσικό. Ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἀπάντησε τίποτε καὶ αὐτὸ τὸ κατέγραψαν οἱ Γάλλοι, ὅσο κι ἂν ἔσπευσαν στὴν ὑπογραφὴ συμφωνιῶν γιὰ τὴν ἀεροδιαστημικὴ βιομηχανία, μὲ κύριο στόχο τὴν ἀξιοποίηση τοῦ ἑλληνικοῦ λογισμικοῦ∙ αὐτὸ ὅμως δὲν καταγράφεται κἂν στὸ Μέγαρο Μαξίμου.

Οἱ διεθνεῖς ἀνακατατάξεις εἶναι μᾶλλον οἱ βαθύτερες τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου, ἀλλὰ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ὑπνώττει τὸν ὕπνον τοῦ δικαίου∙ ἡ Ἀνατολικὴ Μεσόγειος καὶ τὰ Βαλκάνια ἀναδεικνύονται, ὅπως εἶναι φυσικό, σὲ μῆλο τῆς ἔριδος μεταξὺ τῶν μεγάλων, ἀλλὰ καὶ ἡ κρίσιμη περιοχή, γιὰ τὴν διεθνῆ παρουσία τῆς Εὐρώπης. Ὁ ρόλος της στὴν στρατηγικὴ αὐτὴ περιοχὴ τὴν ἀναβιβάζει σὲ μεγάλη δύναμη, ἐνῶ ἡ ἀπουσία τῆς παρουσίας της τὴν κατατάσσει σὲ δευτέρας κατηγορίας ἑνότητα∙ εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ παραχωρήσεις τῶν Εὐρωπαίων πρὸς τὴν χώρα μας, ἰδιαιτέρως ἐπὶ Ναπολεοντίσκου, συνδέονται μὲ τὶς διεθνεῖς ἐξελίξεις, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὶς διαπιστώσεις, ὅτι ἡ ἀνταπόκριση τῶν Ἀθηνῶν εἶναι μηδαμινὴ ἢ καὶ ἀρνητική. Φυσικά, γνωρίζουν ὅλοι τὶς ἐξαρτήσεις τῶν ἀριστεροακροδέξιων ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ τὶς διασυνδέσεις τους σὲ οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα συμφέροντα, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖται ἡ στάση τοῦ Μεγάρου Μαξίμου καὶ τοῦ γειτονικοῦ του Προεδρικοῦ∙ μισόλογα καὶ ἡμιαποχρώσεις στὸν πολιτικὸ λόγο δὲν ἐπιτρέπονται πλέον, διότι πέρασε ἡ Εὐρώπη στὴν φάση τῶν ἔργων, ἡ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἕνωση ὁλοκληρώνεται ἢ χάνεται στὴν τρέχουσα φάση τῆς ἱστορίας. Οἱ διαφορὲς στὶς ἐξαγγελίες εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ καταγράφεται μὲ πορφυρὰ μελάνη∙ οἱ ἐπιφυλάξεις πολλῶν κορυφαίων Εὐρωπαίων, ὡς πρὸς τὴν τήρηση τῶν δεσμεύσεων, ὅπως φάνηκε στὸ Γιουρογουώρκινγκρουπ, ἀποκαλύπτουν τὸ χάσμα μεταξύ τους.

Δύο εἶναι τὰ κυριώτερα θέματα διαφωνίας∙ ἡ συνέχιση τῶν μεταρρυθμίσεων, καὶ ἡ προσέλκυση τῶν ξένων ἐπενδύσεων, εἶναι τὸ πρῶτο. Ὁ Γάλλος πρόεδρος τὸ πρόταξε σὲ ὅλες τὶς δηλώσεις του, ὁ Ναπολεοντίσκος ὅμως τὸ ξέχασε, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ θέμα∙ στὴν Θεσσαλονίκη, τὸ μνημόνευσε στὴν συνέντευξη τύπου, ἐκ τῶν πραγμάτων ὅμως. Ἀλλὰ χωρὶς τὴν προώθηση τῶν μεταρρυθμίσεων δὲν ἔρχονται ξένες ἐπενδύσεις, ἀλλὰ οὔτε καὶ προχωροῦν οἱ ὑπάρχουσες∙ τὸ Ἑλληνικό, οἱ Σκουριές, ἡ Ὀξυὰ τοῦ ἐμίρη τοῦ Κατάρ, ἡ Κασσιόπη, εἶναι οἱ φάροι γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῶν ξένων καὶ δὲν παρακάμπτονται μὲ τὴν ἀγνόησή τους, χρειάζεται ἄλλη στάση ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, τὴν ὅποια κυβέρνηση. Ἡ καθυστέρηση τῆς ὑποδόσεως τῆς πρώτης ἀξιολογήσεως ἀποκαλύπτει τὴν πραγματικότητα∙ τὸ Μέγαρο Μαξίμου ἀδυνατεῖ προχωρῆσαι τὶς μεταρρυθμίσεις, διότι πλήττουν τὴν κομματικὴ βάση καὶ τοὺς τελευταίους ὑποστηρικτές της. Ἡ ἀδηφάγος γραφειοκρατία θρέφεται ἀπ’ τὸ σεσηπὼς δημόσιο καὶ τὴν διαφθορὰ τῶν κομματικῶν στελεχῶν∙ δὲν νοοῦνται μεταρρυθμίσεις μὲ τὸν διορισμὸ στὸν ΟΑΣΘ τοῦ γηραλέου ἀριστεροῦ τρωκτικοῦ τοῦ δημοσίου ἐπὶ σοσιαλισμοῦ, μὲ μόνο προσὸν τὴν πίστη του στὴν μεταπολεμικὴ παρασιτικὴ νοοτροπία καὶ χωρὶς νὰ ἔχει δουλέψει ποτέ. Ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς ἐξυμνεῖ τὸν διορισμὸ αὐτόν, στὴν πράξη ἀνανεώνει τὶς δεσμεύσεις του μὲ τοὺς κομματικοὺς τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ὁπότε πᾶνε περίπατο οἱ μεταρρυθμίσεις…

Στὸ ἐσωτερικὸ ὅμως τὰ πράγματα εἶναι χειρότερα ἀπὸ ὅ,τι ἦταν τὸν Ἰούνιο∙ ἡ ἀπολύτως ἐλεγχόμενη διαπλοκὴ ἀπέφυγε τὴν δημοσίευση τῶν πραγματικῶν δημοσκοπήσεων, ἐνῶ καὶ ἡ ἐμφανισθεῖσα χαλκευμένη δὲν ἠδύνατο ἀποκρύψαι τὴν διεύρυνση τοῦ χάους ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία. Ἡ κινητοποίηση τεσσάρων χιλιάδων ἀστυνομικῶν στὴν Θεσσαλονίκη, ὅταν γιὰ τὸν Γάλλο πρόεδρο χρησιμοποιήθηκαν οἱ μισοί, δείχνει ὄχι μόνο τὸν τρόμο τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπέναντι στὴν λαϊκὴ ὀργή, ἀλλὰ καὶ τὸ μέγεθος τῆς κατακραυγῆς τοῦ κόσμου∙ ναὶ μὲν στὴν Θεσσαλονίκη δὲν πλησίασαν στὴν Ἔκθεση, οὔτε καὶ ἀποτόλμησαν κατὰ μέτωπο σύγκρουση μὲ τὶς ἀστυνομικὲς δυνάμεις, ἀλλὰ κατέδειξαν τὶς διαστάσεις τῆς λαϊκῆς ἐξεγέρσεως. Τὴν ἑπόμενη φορὰ οἱ ἐξελίξεις θὰ εἶναι ἄλλες∙ τὸ Φθινόπωρο δὲν φαίνεται εὔκολο γιὰ τὴν κυβέρνηση, οἱ πληρωμὲς γιὰ φόρους εἶναι δυσβάστακτες γιὰ ὅλα τὰ βαλάντια, ἐνῶ ἡ ρευστότης στὴν ἀγορὰ ἔχει ἐξαφανισθεῖ ἀπὸ καιρό καὶ ὁ χειμώνας δὲν βγαίνει γιὰ τὴν τεράστια πλειοψηφία τῶν νοικοκυριῶν, ὅσο κι ἂν λογαριάζουν καὶ ξαναλογαριάζουν τὸ ἔχειν τους. Ὁ τουρισμὸς ἀποτελεῖ πραγματικὰ ἀνάσσα γιὰ τὴν οἰκονομία, ἀλλὰ οἱ ἐπιχειρήσεις τους κρατοῦν τὰ ἔσοδά τους, πλὴν τῶν ἄκρως ἀναγκαίων, στὸ ἐξωτερικό∙ εἶναι δραματικὴ ἡ ἐμπειρία τους τῆς προηγούμενης διετίας, ὅταν λόγῳ τῶν τραπεζικῶν ἐλέγχων ἀδυνατοῦσαν νὰ χρηματοδοτήσουν τὶς ἀναγκαῖες ἐπισκευὲς τοῦ χειμῶνα. Χωρὶς πολιτικὴ ἀλλαγὴ δὲν ἀποκαθίσταται ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομία.