Σὲ τρεῖς μέρες ἡ κυβέρνηση ἔδωσε τὶς ἄδειες στὴν Ἐλντοράντο καὶ παρέπεμψε τὶς διαφορὲς στὴν διαιτησία –ἀνεξαρτήτως τῆς οὐσίας των-, ἐνῶ ἐπὶ διετία ροκάνιζε τὸν χρόνο∙ οἱ μεταλλορύχοι συνέχισαν καὶ χθὲς τὴν πολιορκία τοῦ ὑπουργείου, ἂν καὶ ὁ ὑπουργὸς βρισκόταν στὴν Κέρκυρα μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο. Ἡ ἑλληνοϊταλικὴ διάσκεψη κορυφῆς -τόσο διαφημισθεῖσα ἀπ’ τὸ Μαξίμου- πνίγηκε στὸ Ἐλντοράντο καὶ στὸ μαζοὺτ τοῦ Σαρωνικοῦ, ὁπότε περνάει στὰ ψιλὰ ἡ πώληση τῆς ΤΡΑΙΝΟΣΕ στοὺς Ἰταλοὺς γιὰ 45 ἑκατομμύρια εὐρώ, ὅταν πρὸ τριετίας ὡς ἀντιπολίτευση ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὑπονόμευσε τὴν παραχώρησή της ἀντὶ τριακοσίων ἑκατομμυρίων∙ οἱ συμφωνίες μὲ τὴν Ἰταλία εἶναι καλὲς καὶ ἀποδοτικὲς γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία, ἀρκεῖ νὰ μὴν βρεθεῖ κάποιος ἄλλος ὑψηλὸς σύμβουλος καὶ νὰ τὶς στείλει, «στὰ τσακίδια». Τὸ πενθήμερο, μετὰ τὴν Θεσσαλονίκη, προκάλεσε τὴν χειρότερη ἀπαξλιωση τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸν λαὸ καὶ στοὺς κομματικούς του, ὅση ποτὲ ἄλλοτε.