Ἡ ἔχθρα τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῶν Περσῶν δὲν ἦταν καθόλου σχεδὸν φυλετικὸ μίσος, ὅπως τὸ γνωρίζουμε στὴν νεώτερη ἐποχή, ἀλλὰ πρωτίστως ἄλλος τρόπος ζωῆς∙ οἱ Μηδικοὶ πόλεμοι ἐξέφρασαν τὴν διαφορὰ αὐτή, μεταξὺ τῆς ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας καὶ τῆς ἀμέσου δημοκρατίας μὲ συμπλήρωμά της τὴν ἐμμέλεια τοῦ χρυσοῦ αἰῶνος τοῦ Περικλέους. «Ὥστε μοι δοκεῖ πολλὰ λίαν εἶναι τὰ παρακελευόμενα πολεμεῖν αὐτά»∙ ὁπότε ἐγὼ πιστεύω ὅτι πολλὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς προτρέπουν στὴν ἔχθρα ἐναντίον τους, ὅπως οἱ ἀρετὲς τῶν πολεμιστῶν στοὺς Μηδικοὺς πολέμους. «Μάλιστα δ’ ὁ παρὼν καιρός, ὃν οὐκ ἀφετέον»∙ μάλιστα δὲ ὁ τωρινὸς χρόνος, ἀμέσως μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, τὸν ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ ἀφήσουμε ἀνεκμετάλλευτο. «Καὶ γὰρ αἰσχρὸν παρόντι μὲν μὴ χρῆσθαι, παρελθόντος δ’ αὐτοῦ μεμνῆσθαι»∙ διότι εἶναι αἰσχρὸ τὸ νὰ μὴν τὸν ἀξιοποιήσουμε τώρα, κι ὅταν περάσει νὰ τὸν θυμηθοῦμε. Νὰ ἀντιταχθοῦνε στὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη.