Ὁ Ἰσοκράτης θεωροῦσε δεδομένο τὸν πόλεμο τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῶν Περσῶν, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐκμηδένιση τῆς ἀπειλῆς τῆς ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας στὸν Ἑλληνισμό∙ ἦταν ἡ πίστη ἀπὸ ὅλους τοὺς Δημοκράτες ὅτι ἡ τυραννία καὶ ἡ βασιλεία στοὺς βαρβάρους ἦταν τὸ ἴδιο καθεστὼς καὶ εἶχαν συνεχῆ ἐπικοινωνία μεταξύ τους. «Τί γὰρ ἂν καὶ βουληθεῖμεν ἡμῖν προσγενέσθαι, μέλλοντες βασιλεῖ πολεμεῖν, ἔξω τῶν ὑπαρχόντων;» διότι καὶ τί θὰ γίνει σὲ ἐμᾶς νὰ σκεφθοῦμε, ἐὰν παραστεῖ ἀνάγκη νὰ πόλεμήσουμε τὸν βασιλέα, ἔξω ἀπ’ τὴν περιοχή μας; «Οὐκ Αἴγυπτος μὲν αὐτοῦ καὶ Κύπρος ἀφέστηκε;» Δὲν ἔχουν ἀποσχισθεῖ ἀπὸ αὐτὸν ἡ Αἴγυπτος καὶ ἡ Κύπρος; «Φοινίκη δὲ καὶ Συρία διὰ τὸν πόλεμο ἀνάστατοι γεγόνασι;» ἡ Φοινίκη δὲ καὶ ἡ Συρία δὲν βρίσκονται σὲ κατάσταση ἀναταραχῆς ἐξ αἰτίας τοῦ πολέμου. Ἡ περσικὴ παρακμὴ ἦταν ἐμφανέστατη.