Ἡ ἐπισφράγιση τῆς νέας πορείας τῆς Εὐρώπης γίνεται αὐτὲς τὶς μέρες μὲ τρία γεγονότα∙ ἡ Γερμανία ἐπανεκλέγει τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ ὡς καγκελάριο, μὲ πρόγραμμά της τὴν ἐπιτάχυνση τῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης∙ ἡ Τερέζα Μαίυ, ἐξήγγειλε τὸ πρόγραμμά της γιὰ τὴν διετῆ μεταβατικὴ περίοδο μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μετὰ τὴν ἔξοδό της ἀπὸ αὐτὴν τὸ 2019, χωρὶς πειστικὰ ἐπιχειρήματα καὶ στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στοὺς Εὐρωπαίους∙ στὸ Παρίσι, ὁ Ζὰν Λὺκ Μελανσὸν ὀργάνωσε συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατὰ τῶν ἐργασιακῶν μεταρρυθμίσεων τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιτυχία, διότι ἦταν μικρότερη κι ἀπὸ ἐκείνη τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ὁπότε ἐπανέφερε τὴν ἀνακύκλωση τῆς ἐνδοαριστερᾶς συγκρούσεως. Ἡ δυναμικὴ ἑνοποιήσεως εἶναι πανίσχυρη πλέον στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς, καθὼς χειραφετοῦνται στὴν πράξη ἀπ’ τὴν πολιτικὴ κηδεμόνευση καὶ ἰδεολογία τῶν δύο τελευταίων αἰώνων. Τὸ Βατερλὼ χάραξε τὸ πολιτικὸ προβάδισμα τῆς Βρεταννίας, μὲ τὴν γαλλικὴ ἀριστερὴ ἰδεολογία κυρίαρχη σχεδόν.