Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπ’ τὴν Σινώπη μέχρι τὴν Κνίδο, βρισκόταν μονίμως σὲ κατάσταση ἐξεγέρσεως κατὰ τῶν Περσῶν, ἀλλὰ οἱ ἐμφύλιοι σπαραγμοὶ τῶν Ἑλλήνων δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν τὴν παροχὴ βοηθείας γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους∙ ὁ Ἰσοκράτης ἀπευθύνει ἐκκλήσεις πρὸς ὅλους ἀλλὰ ἐπὶ ματαίῳ. «Ἔχει δ’ οὕτως»∙ ἔτσι ἔχει ἡ κατάσταση. «Ἐὰν μὲν ὁ βάρβαρος ἐρρωμενεστέρως κατάσχῃ τὰς πόλεις τὰς ἐπὶ θαλάττῃ»∙ ἐὰν μὲν ὁ βάρβαρος ἐπιβάλλει αὐστηρὴ τὴν ἐξουσία του πάνω στὶς παραθαλάσσιες ἑλληνικὲς πόλεις. «Φρουρὰς μείζους ἐν αὐταῖς ἢ νῦν ἐγκαταστήσας»∙ καὶ ἐγκαταστήσει μεγαλύτερες φρουρὲς ἀπ’ τὶς σημερινές. «Τάχ’ ἂν καὶ τῶν νήσων αἱ περὶ τὴν ἤπειρον, Ῥόδος καὶ Σάμος καὶ Χίος, ἐπὶ τὰς ἐκείνου τύχας ἀποκλίναιεν»∙ τάχα καὶ οἱ τύχες τῶν πλησίον τῆς ἠπείρου νήσων δὲν θὰ ἀποκλίνουν πρὸς τὸν μεγάλο βασιλέα. Ἔγινε στὴν πράξη αὐτὸ μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα.