Ἡ προχθεσινὴ ἱστορικὴ ὁμιλία τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, μὲ τὴν χάραξη τῆς πορείας ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης, εἶχε δύο κύριους σταθμοὺς ἀναφορᾶς, πρῶτον τὴν ὁμιλία του στὴν Πνύκα, δηλαδὴ τὴν ἄμεση σύνδεσή της μὲ τὴν ἄμεση δημοκρατία τῶν Ἀθηνῶν, καὶ δεύτερον, τὸν χῶρο τῆς ὁμιλίας, τὸ κεντρικὸ ἀμφιθέατρο τῆς Σορβόννης, μιᾶς ἀπ’ τὶς ἑστίες τοῦ νεωτέρου εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ ἀπήχηση ἦταν καλύτερη ἀπ’ τὴν ἀναμενόμενη, διότι ἔλαμψε ὡς ἀκτίδα αἰσιοδοξίας τὴν ἑπομένη τῶν γερμανικῶν ἐκλογῶν∙ οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν ὅτι ἡ παρέμβαση ἦταν σὲ συνεννόηση μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ἀλλὰ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα ἀντέδρασαν μὲ τὸν γνωστὸ χολερικό τους τρόπο. Δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν, γιατὶ ἀπέτυχαν στὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης.