Στοὺς Ἕλληνες μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο ἦταν ἑδραία ἡ πεποίθηση, ὅτι ἡ περσικὴ αὐτοκρατορία βρισκόταν σὲ φάση παρακμῆς καὶ διαλύσεως∙ οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι μεταξὺ τῶν πόλεων τοῦ ἑλλαδικοῦ κόσμου καὶ ἡ ἀδυναμία τῆς Σπάρτης εἰς τὸ νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν διεθνῆ συγκυρία ἦταν τὰ κύρια ἐμπόδια γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῆς Ἀσίας. «Ἀσφαλῶς ἅπασαν τὴν Ἀσίαν καρπασώμεθα»∙ ἐὰν ἀποστείλωμε στρατεύματα στὴν Μικρὰ Ἀσία καὶ βοηθήσωμε τοὺς ἐξεγερθέντες Ἕλληνες καὶ ἄλλους λαούς, ἀσφαλῶς θὰ καταλάβουμε ὁλόκληρη τὴν Ἀσία. «Πολὺ δὲ κάλλιον ἐκείνῳ περὶ τῆς βασιλείας πολεμεῖν, ἢ πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς περὶ τῆς ἡγεμονίας ἀμφισβητεῖν»∙ διότι εἶναι πολὺ προτιμώτερο ἐμεῖς νὰ ἀγωνιζώμεθα γιὰ τὴν κατάλυση τῆς βασιλείας του, παρὰ μεταξύ μας νὰ ἀμφισβητοῦμε τὴν ἡγεμονία τῶν Ἑλλήνων. Μόνο ἡ ἀνάδειξη τῶν Μακεδόνων ἐπέτρεψε τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν ἐκπλήρωσή της μὲ τὸν Ἀλέξανδρο ὡς ἀρχηγὸ τῆς ἱστορικῆς ἀποστολῆς.