Ἡ ἀπότομη περικοπὴ τῶν συντάξεων ἀπ’ τὸν Ὀκτώβριο, στρατιωτικῶν, δικαστικῶν, πανεπιστημιακῶν, τραπεζικῶν, ἄλλων, μὲ ποσὸ ἄνω τῶν 2000 εὐρὼ ἔχει προκαλέσει σοβαρὴ ἀναταραχὴ σὲ εὐρύτερα στρώματα∙ δὲν εἶναι μόνο ὅτι, ξαφνικὰ καὶ χωρὶς καμμία προειδοποίηση, χάνουν μεγάλο μέρος τοῦ εἰσοδήματός τους, ἀλλὰ ἀδυνατοῦν πλέον νὰ ἀνταποκριθοῦν στὶς κοινωνικὲς καὶ οἰκονομικὲς ὑποχρεώσεις τους, διότι ὅλοι σχεδὸν καλύπτουν μεγάλο μέρος τῶν ἀναγκῶν τῶν παιδιῶν τους, ὅταν τὰ περισσότερα εἶναι ἄνεργα ἢ ὑποαπασχολούμενα. Ἡ ἀναταραχὴ εἶναι ἐντονώτερη στὰ στελέχη καὶ στοὺς ψηφοφόρους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὸν δημοσιοϋπαλληλικὸ κόσμο, διότι ὅλοι βλέπουν ὅτι περιλαμβάνονται στὰ θύματα τῆς μνημονιακῆς πολιτικῆς. Ἡ κατακραυγὴ στρέφεται πλέον προσωπικὰ κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου, διότι αὐτὸν θεωροῦν ὑπαίτιο τῆς ἐξαθλιώσεώς τους∙ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς πλήρους ἐξαφανίσεώς του, μετὰ τὴν κωμικοτραγικὴ γι’ αὐτὸν στήριξη τοῦ συνεταίρου του στὴν Βουλή. Ὅσο κι ἂν ψάχνουν στοῦ Μαξίμου δὲν βρίσκουν διέξοδο.