Ἡ ἀποφυγὴ στηρίξεως τῆς ἑνότητος τῆς Ἱσπανίας ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, καὶ ἡ ἀλληλεγγύη πρὸς τοὺς Καταλανοὺς ἐθνικιστές, ὅπως τὸ ἔδειξαν πολλὰ στελέχη της, ἔχει ἐνοχλήσει ἰδιαιτέρως τοὺς Εὐρωπαίους∙ ὅλοι γνώριζαν ὅτι δὲν εἶχε βάθος στὴν ἀπήχησή του τὸ κίνημα τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ προσπάθεια παγιδεύσεως τοῦ λαοῦ τῆς Καταλωνίας, μὲ τὸ πρόσχημα τῶν βιαιοτήτων κατὰ τὸ δημοψήφισμα. Ἡ διαδήλωση ὅμως ἑνὸς ἑκατομμυρίου Βαρκελωνέζων χθές, κατὰ τοὺς ὀργανωτές, ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας Ἱσπανίας, ἦταν κόλαφος γιὰ τοὺς ἐθνικιστὲς καὶ τοὺς ὑπερατλαντικοὺς καθοδηγητές τους∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύεται ὅτι τουλάχιστον δὲν ἔχει οὐδεμία ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα. Ἔτσι δικαιώνεται ἀπολύτως ὁ Μίκης Θεοδωράκης, ὅτι μᾶς κυβερνάει τὸ 15%∙ ἀλλὰ μᾶλλον εἶναι τὸ 5%.