Ἡ μεγαλειώδης διαδήλωση τῆς Κυριακῆς στὴν Βαρκελώνη, ἡ μεγαλύτερη στὴν ἱστορία της, θεωρεῖται ὡς Πάρθιο βέλος στὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα τῆς Εὐρώπης∙ εἶχαν πιστέψει τὰ ἀκροδεξιὰ κινήματα καὶ τὰ ἀκροαριστερὰ μαζὶ μὲ τοὺς ὑπερατλαντικοὺς καθοδηγητές τους, ὅτι ἡ βία τῆς ἱσπανικῆς Ἀστυνομίας τὴν προηγούμενη Κυριακή, στὸ ὑποτιθέμενο δημοψήφισμα, ἦταν τὸ μοιραῖο λάθος τῆς Μαδρίτης. Ἀκολούθησαν μεγάλα συλλαλητήρια ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας κι ὅλοι εἶχαν πιστέψει, ὅτι ἡ πλειοψηφία ποὺ ἀπεῖχε τοῦ δημοψηφίσματος δὲν εἶχε δυνατότητες ἀντιδράσεως∙ ἀλλὰ ἡ σιωπηρὰ πλειοψηφία ἀντέδρασε καὶ ἀπέδειξε ὅτι, ὡς πλειοψηφία τῆς ἐπαρχίας, διεκδικεῖ τὴν ἑνότητα τῆς Ἱσπανίας. Ὁ πρωθυπουργός της δὲν ἔχει πολλὰ περιθώρια σήμερα, ἂν συνεδριάσει τελικὰ τὸ Καταλανικὸ Κοινοβούλιο, διότι ἔχει ἀπαγορευθεῖ ἀπ’ τὸ Ὁμοσπονδιακὸ Δικαστήριο ἡ συνεδρίασή του∙ μᾶλλον μόνος του θὰ ἀκυρώσει ὅλα τὰ σχετικὰ διατάγματά του καὶ θὰ ζητήσει διάλογο μὲ τὴν ἱσπανικὴ κυβέρνηση. Δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογή.