Ἡ ἀπαίτηση γιὰ τὴν ἐκστρατεία τῆς Ἀσίας κατὰ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων ἦταν γενικὴ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν ἀφοροῦσε μόνο κάποιους ἡγέτες∙ τὸ ἀντίθετο οἱ διορισμένοι ἀπ’ τοὺς Σπαρτιάτες στὶς διάφορες πόλεις ἡγέτες ἦταν ἀντίθετοι στὸ γενικὸ αὐτὸ αἴτημα, τὸ ὁποῖο περιλάμβανε καὶ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὴν κηδεμονία τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης καὶ τῆς κυρίως Ἑλλάδος. «Εἰ δὲ καὶ προσεῖπον»∙ ἐὰν ὅμως καὶ κάποιοι ὀλιγαρχικοὶ ἢ τύραννοι τῶν ἑλληνικῶν πόλεων εἶπαν κάτι γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῶν Περσῶν. «Ἀλλ’ οὖν τούς γε λόγους ὥσπερ χρησμοὺς εἰς τὸν ἐπιόντα χρόνον ἂν κατέλιπον»∙ ἀλλὰ ὅμως τοὺς ἴδιους τοὺς λόγους τους σὰν χρησμοὺς στὸν μελλοντικὸ ἄφησαν. Δὲν ἐλάμβαναν κανένα μέτρο γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς ἐκστρατείας, διότι ἦταν ἀντίθετοι οἱ ἔφοροι τῆς Σπάρτης∙ ἦρθαν οἱ Μακεδόνες καὶ ἕνωσαν τὸν Ἑλληνισμὸ στὴν ἐκπλήρωση τοῦ πόθου του.