Οἱ ὀλιγαρχικοὶ καὶ τυραννίσκοι τῆς μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο ἐποχῆς ἀσχολοῦνταν ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν διατήρηση τῆς διατεθείσης ὑπὸ τῶν Σπαρτιατῶν ἐξουσίας των καὶ τῆς ἀντιπαλότητος μεταξύ των∙ μετὰ τὴν ἀνάκληση μάλιστα τοῦ ἐκστρατευτικοῦ ὑπὸ τὸν Ἀγησίλαο στὴν Μικρὰ Ἀσία σώματος, γύρω στὸ 393 π.Χ. καὶ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, ἀποδέχθηκαν τὴν κηδεμονία τοῦ μεγάλου βασιλέως. «Νῦν δ’ οἱ μὲν ἐν ταῖς δόξαις ὄντες ἐπὶ μικροῖς σπουδάζουσιν»∙ τώρα δὲ ὅσοι μὲν ἀσκοῦν τὴν ἐξουσία μὲ τὰ μικροπράγματα ἀσχολοῦνται. «Ἡμῖν δὲ τοῖς τῶν πολιτικῶν ἐξεστηκόσι περὶ τηλικούτων πραγμάτων συμβουλεύειν παραλελοίπασιν»∙ πρὸς ἡμᾶς δὲ καὶ ὅσους ἀσχολούμαστε μὲ τὰ πολιτικὰ μᾶς συμβουλεύουν νὰ παραλείπουμε αὐτὰ τὰ πράγματα, τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὴν περσικὴ ἐπικυριαρχία. Ὁ Ἑλληνισμὸς προσέφερε τότε τοὺς καλύτερους πολεμιστὲς στὸν κόσμο καὶ τοὺς χρησιμοποιοῦσαν οἱ Πέρσες, ὡς μισθοφόρους∙ ἀλλὰ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἐξαντλοῦνταν στοὺς ἐμφυλίους πολέμους καὶ στὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις.