Οἱ εὐθύνες γιὰ τὴν παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ τὴν ἀδυναμία του ἀνταπεξελθεῖν στὴν ἐκστρατεία στὴν Ἀσία, βαρύνουν ἀποκλειστικὰ τοὺς ἡγέτες του στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, γράφει ὁ Ἰσοκράτης εἰς τὸν «Πανηγυρικόν» του∙ οἱ βολὲς ἀπευθύνονται στοὺς ἐφόρους τῆς Σπάρτης οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦσαν τὴν ἡγεμονία τῆς πόλεώς των στὴν Ἑλλάδα καὶ εἶχαν ἀποσύρει ἀπ’ τὴν Μικρὰ Ἀσία τὸν Ἀγησίλαο. «Οὐ μὴν ἀλλ’ ὅσῳ μικροψυχότεροι τυγχάνουσιν ὄντες οἱ προεστῶτες ἡμῶν»∙ ὄχι μόνο μᾶς ἐπικρίνουν ἐμᾶς οἱ ἡγέτες τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, ἀλλὰ καὶ ὅσο παραμένουν πιὸ μικρόψυχοι ἀπέναντι στὰ πολιτικὰ πράγματα. «Τοσούτῳ τοὺς ἄλλους ἐρρωμενεστέρως δεῖ σκοπεῖν ὅπως ἀπαλλαγησόμεθα τῆς παρούσης ἔχθρας»∙ τόσο τοὺς Πέρσες ὀφείλουμε μὲ περισσότερο ρώμη ἀντιμετωπίσαι αὐτούς, ἵνα ἀπαλλαγῶμεν ἀπ’ τὴν σημερινὴ ἔχθρα μεταξύ μας. Ἦταν προφητικὸς ὁ γενναῖος φιλόσοφος καὶ ἐπέμεινε στὴν ἀνάγκη ἑνότητος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὑπερασπίθηκε τελικὰ τὴν ἡγεσία τῶν Μακεδόνων.