Μὲ τὸν χρόνο καὶ τὴν οἰκονομία ὡς σύμμαχό του, ἐλέγχει τὸ πρόβλημα τῆς Καταλωνίας ὁ Μαριάννο Ραχόυ∙ ἔθεσε σὲ ἐφαρμογὴ τὸ ἄρθρο 155 τοῦ Ἱσπανικοῦ Συντάγματος, ποὺ προβλέπει τὴν λήψη μέτρων σὲ περίπτωση ἀπειλῆς τῆς ἑνότητος τῆς χώρας, ἀλλὰ ὄχι ἀμέσως, διότι ἀναμένει τὴν ἀπόφαση τῆς Γερουσίας τὴν Παρασκευή. Ὁ Σὰρλ Πουτζντεμὸντ ἀπάντησε μὲ μισόλογα∙ ὀργανώθηκε τεράστια συγκέντρωση στὴν Βαρκελώνη κατὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ κυρίως κι ὄχι τῆς Ἱσπανίας, ἀλλὰ δὲν κήρυξε τὴν ἀνεξαρτησία τῆς ἐπαρχίας, παρὰ περιορίσθηκε σὲ διαμαρτυρίες, διότι δὲν δέχεται διάλογο ἡ κεντρικὴ κυβέρνηση∙ τὰ προβλήματά του εἶναι, πέραν τῆς ἰσχυρᾶς μερίδος τῶν Καταλανῶν ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν παραμονὴ στὴν Ἱσπανία: πρῶτον, ἡ διαρροὴ ἄνω τῶν 1200 ἐπιχειρήσεων ποὺ ἔχουν μεταφέρει τὴν ἕδρα τους σὲ ἱσπανικὲς πόλεις καὶ ἡ ἐσπευσμένη φυγὴ τῶν τουριστῶν, μαζὶ μὲ τὴν ματαίωση κρατήσεων∙ δεύτερον, ἡ παντελὴς ἔλλειψη διεθνοῦς ὑποστηρίξεως τῆς ἀνεξαρτησίας.