Ἀπ’ τὴν πλήρη γελοιοποίησή του, τοῦ ἰδίου τοῦ Ναπολεοντίσκου -ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μετράει πολύ, γιατὶ ξέρουμε ποιὸς εἶναι- καὶ τῆς χώρας στὴν ἀνώμαλη προσγείωσή του στὶς Βρυξέλλες τὰ ἔκανε πάλι θάλασσα, ἐπιταχύνοντας ἔτσι τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ μὲ ὅ,τι κι ἂν ἀσχολεῖται πέφτει ἔξω, ἀλλὰ καὶ ζημιώνει ἀφάνταστα τὴν Ἑλλάδα. Στὴν Ἀμερική, δὲν κατάλαβε ὅτι καὶ ὁ ἀλλοπρόσαλλος πρόεδρός της τὸν εἰρωνευόταν καὶ ἀπολάμβανε τὰ μαργαριτάρια τῶν ἀγγλικῶν του, ἀλλὰ ἐπέβαλε τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς χώρας στὴν κηδεμονία του καὶ τὴν διαφοροποίησή της ἀπ’ τὴν πολιτικὴ ἑνοποίηση τῆς Εὐρώπης∙ εἶναι κοινὸ μυστικὸ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους ὅτι ἡ ἐσπευσμένη ἐπίσκεψη ὀργανώθηκε ὡς ἀπάντηση στὴν πολιτικὴ ἑνιαίας ἀμύνης τῆς Εὐρωζώνης, ὅπως τὴν προτείνει ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων. Στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες πιστεύουν ὅτι δὲν αἰφνιδιάσθηκε ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, ἀλλὰ πῶς ὅλα ἦταν ἐκ τῶν προτέρων σχεδιασμένα, ἀκόμη καὶ τὰ 2,4 δις δολλάρια γιὰ τὰ πολεμικὰ ἀεροσκάφη∙ γνωρίζουν οἱ εἰδικοί, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ βελτίωση τῶν ὀργάνων τῶν πεπαλαιωμένων ἀεροπλάνων νὰ ἀνταγωνισθεῖ τὰ ὑπερσύγχρονα τουρκικά. Ὁ πρωθυπουργὸς παραιτήθηκε συνειδητὰ ἀπ’ τὸ δόγμα τῆς ἰσορροπίας ἑπτὰ πρὸς δέκα στὸ Αἰγαῖο καὶ δέχθηκε τὰ εἰρωνικὰ σχόλια ἀδιαμαρτύρητα καὶ τὴν παράκαμψη ἀκόμη καὶ τοῦ ΝΑΤΟ. Ἡ ἀσφάλειά μας προστατεύεται πλέον μόνο, σὲ συνεργασία μὲ τὸ ΝΑΤΟ, ἀπ’ τὴν ἑνιαία εὐρωπαϊκὴ ἀμυνα.

Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀποξένωση ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, μὲ πλήρη ἀπουσία ἀπ’ τὶς διαδικασίες ἑνοποιήσεώς της, θεωρεῖται δεδομένη στοὺς εὐρωπαϊκοὺς παράγοντες∙ ἔπειτα αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία ἔδωσαν στὴν φράση του, «ἀλλάζουμε ἢ χανόμαστε», ἀλλὰ ἀλλάζουμε πρὸς ποία κατεύθυνση; πρὸς τὸ συνοθύλευμα τῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας τὸ ὁποῖο ἀπέρριψαν ὅλοι οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί; Εἶναι σαφέστατο ὅτι, οἱ δηλώσεις αὐτές, μαζὶ μὲ τὴν ὁλικὴ παράδοση τῆς Ἑλλάδος στὴν Ἀμερική, σημαίνουν ὅτι δὲν μετέχει στὸ διάλογο ἑνοποιήσεως, παρὰ ὅτι ἐπιδιώκει ἄλλες λύσεις∙ ἐπίσης ἔχουν ἐνταχθεῖ στὴν ἴδια λογικὴ καὶ οἱ δηλώσεις πολλῶν κυβερνητικῶν παραγόντων ὑποστηρίξεως τῶν Καταλανῶν αὐτονομιστῶν, ἐν ὀνόματι κάποιας θολούρας τῆς αὐτοδιαθέσεως τῶν λαῶν. Τὰ βήματα πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ εἶναι διστακτικὰ γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, ἔχει ἀνάγκη τὴν Εὐρωζώνη γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἐπιβίωσή μας, ἀφοῦ ὁ νέος Ἀμερικανὸς πρόεδρος, ὅπως καὶ ὁ προηγούμενος, παρ’ ὅλο ὅτι μᾶς ἀγαπᾶνε τόσο πολύ, δὲν πληρώνουν τὰ χρέη, ἀλλὰ στέλνουν τὸν λογαριασμὸ στὸ Βερολίνο, ἁπλοχέρηδες εἶναι∙ δεύτερον, ὅτι βρέθηκε ἐντελῶς ἀπομονωμένος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, μὲ μοναδικὴ ἔμμεση στήριξη ἀπ’ τὴν Χρυσῆ Αὐγή, τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα λειτούργησαν ἀποτελεσματικά. Οἱ ἐξαρτήσεις ἀνάγονται μᾶλλον καὶ στὶς οἰκογενειακὲς καταβολές∙ οἱ ἐργολαβίες τῆς χούντας καὶ οἱ ἀποχαρακτηρισμοὶ κάποτε ἐξοφλοῦνται, δὲν τὰ ξεχνοῦν οἱ μεγάλοι αὐτά.

Στὸ ἐσωτερικὸ βρέθηκε κυριολεκτικὰ μετέωρος στὸ κενό, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς δουλικότατης διαπλοκῆς∙ κανεὶς σχεδὸν δὲν ἔγραψε γιὰ τὶς βαθύτερες καὶ παλαιότερες ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ ὅλοι πλέκουν τὸ ἐγκώμιο τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου καὶ τῆς δημοκρατικότητός του, τὰ ὑπόλοιπα ἀπολησμονοῦνται. Δηλαδή, εἶχε ἐπιτυχία στοὺς αἰθέρες, ἀλλὰ κάτω στὴν γῆ διαδραματίζονται τὰ πραγματικὰ γεγονότα καὶ στὴν ἐπιφάνειά της κρίνεται ἡ πολιτική του ἐπιβίωση∙ ἔτσι, διάφοροι ἀριστερίζοντες στὰ λόγια, διότι στὴν πράξη ἐξαφανίσθηκαν ἀπὸ καιρό, μίλησαν γιὰ φραστικὲς διατυπώσεις σὲ ἐπίσημες συνομιλίες, δηλαδὴ πιστεύει ὁ Ναπολεοντίσκος ὅτι εἶναι ἀκροδεξιὸς ὁ Ντόναλντ Τράμπ, ὁπότε τυχαῖα πάει μαζί του, ὅπως μὲ τὸν συνεταιράκια του. Τὰ λένε, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν φτάνουν οὔτε μέχρι τὴν Κουμουνδούρου, διότι καὶ τὰ ἐλάχιστα τελευταῖα ἐναπομείναντα στελέχη ἐλάκισαν δρομαίως∙ οἱ ἀριστεροί, καὶ περισσότερο οἱ ἀριστεριστές, διέπονται ἀπὸ μονοσήμαντη λογική, εἶναι ἡ γνήσια συνέχεια τοῦ μανιχαϊσμοῦ, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, ἐνδιάμεση κατηγορία δὲν ἀντιλαμβάνονται. Εἶναι οἱ μαχητικοὶ διαδηλωτές, πέραν τῶν στρατευμένων στὸ παρακράτος κορυφαίων τους, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίσθηκαν στοὺς δρόμους γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸν ἔφεραν στὴν ἐξουσία∙ ἀποτελοῦν στὴν πράξη συνέχεια τῆς νοοτροπίας τῶν Ρώσων ποὺ ἔκλαιγαν γιὰ τὸν θάνατο τοῦ καλοῦ πατερούλη Στάλιν. Δύσκολα αὐτοὶ ἀλλάζουν ἄποψη∙ τώρα κατατάσσουν καὶ τὸν Ναπολεοντίσκο στοὺς ἀμερικανόδουλους.

Ἡ ἀποκοπὴ ἀπ’ τὶς ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις -ἂν καὶ μισόλογα διατύπωσαν ὅλες τους, μὲ ἐξαίρεση τὴν θαρραλέα ἀπάντηση τῆς Νέας Δημοκρατίας-, μετὰ τὴν ἔκδηλη ἀμερικανολαγνεία του εἶναι γεγονός∙ πρακτικά, χάνει καὶ τὴν δυνατότητα τῆς προβολῆς συνεργασίας του μὲ ἄλλο κόμμα, μόνο ὅμως ὡς προπαγάνδα καὶ ποτὲ ὡς πραγματικὴ ἐπιδίωξη. Ἡ δημοτικότητά του ἔχει καταρρεύσει ἤδη στὰ Τάρταρα κι αὐτὸ καταγράφεται στὶς γνήσεις δημοσκοπήσεις τὶς ὁποῖες παρακολουθεῖ ἀνελλιπῶς∙ ὁ διψήφιος ἀριθμὸς ἔχει χαθεῖ ἀπὸ καιρὸ καὶ ὅλοι οἱ σοβαροὶ ἀναλυτές του τοῦ προτείνουν ἐκλογὲς πρὶν ἀπ’ τὶς γιορτές, ἂν θέλει νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ τὴν δεύτερη ἢ μᾶλλον τὴν τρίτη θέση, ἀλλὰ διστάζει, δειλία γάρ. Σὲ σπάνιες περιπτώσεις, ἐνώπιον δύο τριῶν τῆς ἄκρας ἐμπιστοσύνης του -ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει μυστικό!- ὁμολόγησε ὅτι κακῶς δὲν ἔκανε ἐκλογὲς ἀπ’ τὸ περυσινὸ Θέρος, ὁπότε θὰ διατηροῦσε ποσοστὸ γύρω στὸ 20%, μὲ ἀρκετὲς πιθανότητες ἀνακάμψεώς του στὸ μέλλον∙ τώρα οἱ ἴδιοι τὸν συμβουλεύουν ἀποφυγεῖν τὴν κάθοδό του στὰ ἱστορικὰ ποσοστὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἢ καὶ ἀκόμη χαμηλότερα. Τὸ ἰσχυρότερο ἐπιχείρημά τους εἶναι, ὅτι ἡ λαϊκὴ κατακραυγὴ ἀπογειώνεται, μὲ ἀπρόβλεπτες προεκτάσεις∙ αὐτὰ ποὺ γίνονται στὶς περιοδεῖες του, ἔστω κι ἂν δὲν πατάει Ἑλλάδα, εἶναι ἁπαλὰ χάδια, τοῦ λένε, σὲ σύγκριση μὲ ὅσα προβλέπονται μέσα στὸν χειμῶνα…

Στὸν ἁπλὸ κόσμο, στὰ καφενεῖα, στὶς πλατεῖες καὶ στὴν ἀγορά, συζητεῖται εὐρύτατα ἡ διαφορὰ στὴν ὑποδοχὴ τοῦ Κυριάκου Μηστοτάκη σὲ σύγκριση μὲ ἐκείνη τοῦ πρωθυπουργοῦ∙ ὁ πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας κινεῖται ἄνετα μεταξὺ τῶν κατοίκων, χωρὶς νὰ ἔχει κάνει καμμία κομματικὴ κινητοποίηση, τρέχουν οἱ ἄνθρωποι τῶν καταστημάτων, τῆς γειτονιᾶς καὶ τὸν χαιρετοῦν τοῦ λένε τὰ παράπονά τους, συζητοῦν μαζί του∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει δύο χρόνια νὰ πατήσει χῶμα ἑλληνικό, ὅπου κι ἂν πηγαίνει τρέχουν οἱ γυναῖκες μὲ τὴν σκούπα καὶ τὸν κυνηγᾶνε. Χειρότερα μάλιστα μετὰ τὴν καταγραφὴ στὸ κόσμο, ὅτι προκάλεσε τὴν γελοιοποίηση καὶ τῆς χώρας στὴν Ἀμερικὴ κι ὄχι μόνο τοῦ ἰδίου∙ ποτὲ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς δὲν ἔκανε τέτοια ἐμφάνιση, ἀφοῦ δὲν ξέρει ἀγγλικά, ἂς ἔπαιρνε τὴν διερμηνέα, αὐτὸς θὰ τοῦ διόρθωνε καὶ πολλὰ ἀπ’ τὰ μαργαριτάρια του. Ὄχι μόνο ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς καὶ ὁ Γεώργιος Ράλλης, ἀλλὰ καὶ οἱ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλῆς, Ἀντώνης Σαμαρᾶς, παρ’ ὅλο ὅτι γνωρίζουν ἄριστα ἀγγλικὰ καὶ γαλλικά, οἱ δύο τελευταῖοι τουλάχιστον, ἔπαιρναν πάντα διερμηνέα στὶς κρίσιμες συναντήσεις∙ ὁ λόγος εἶναι γνωστὸς, ἔχουν τὴν ἄνεση νὰ σκεφθοῦν τὸ θέμα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μεταφράσεως καὶ νὰ ἀνταλλάξουν ἀπόψεις μὲ τὸν συνεργάτη τους, διότι πάντα ἔπαιρναν κορυφαῖο διπλωμάτη γιὰ μεταφραστή. Ὅταν δὲν γίνεται αὐτό, τότε ἔχουμε συνειδητὸ ξεπούλημα τῆς χώρας.