Ἡ ἐπιδείνωση τῆς οἰκονομίας θεωρεῖται δεδομένη, ἐνῶ καὶ οἱ θεσμοὶ τὸ γνωρίζουν, καὶ ἀκολουθεῖ ἡ παρενέργειά της στὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ τὸ δημόσιο ἔλλειμμα διευρύνεται καὶ εἶναι ἄγνωστο τὸ ποῦ θὰ φθάσει τὸ Σαββατοκύριακο καὶ στὸ τέλος τοῦ ἔτους, ἐνῶ ἡ ἔγκριση τῆς ὑποδόσεως ἐξασφαλίσθηκε χθές, ἀφοῦ τὶς τελευταῖες μέρες ἔγιναν ἐπιστροφὲς τῶν ὀφειλῶν πρὸς τοὺς ἰδιῶτες. Ἡ μόνη σταθερὰ εἶναι τὸ τέταρτο μνημόνιο –«οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ»-, ὁπότε δὲν κινδυνεύει ἡ χώρα μὲ χρεωκοπία, ἀλλὰ γίνεται «ὄνειρο ἀπατηλό», ἡ ἀνάπτυξη πάνω ἀπὸ 1-1,3%∙ στὴν κυβέρνηση τὸ ἔχουν καταγράψει καὶ ἤδη διαρρέουν φῆμες γιὰ ἀναβολὴ τῆς ἀξιολογήσεως ἕναν δυὸ μῆνες, ἂν καὶ ὅλα θὰ κριθοῦν τὶς ἑπόμενες μέρες, μὲ τὰ προαπαιτούμενα. Οἱ ἀριστεροακροδέξιοι βουλευτὲς μᾶλλον τὰ ἀνέχονται αὐτά, ἀλλὰ τὰ πρώην ἀριστερὰ στελέχη -ποὺ ἐπιμένουν ὅτι εἶναι ἀριστεροὶ- ἑτοιμάζονται γιὰ ἀντιδράσεις, σκληρότερες ἀπ’ τὶς ἄλλες φορές.