Ἡ ὀργάνωση ἑνιαίου ἀμυντικοῦ συστήματος στὴν Εὐρωζώνη πρωτίστως θεωρεῖται ὡς ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πολιτικῆς της ἑνοποιήσεως ἀπὸ ὅλους, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀποτελεσματικῆς διαφυλάξεως τῶν συνόρων καὶ τῆς καταπολεμήσεως τῆς τρομοκρατίας∙ ἤδη ἁπαξάπαντες οἱ ἑταῖροι, ἐκτὸς Ἀθηνῶν, ἔχουν ὑποβάλει τὶς προτάσεις τους καὶ μελετῶνται προσεκτικὰ στὶς Βρυξέλλες. Ἡ ἑνιαία ἄμυνα προβλέπει στενὴ συνεργασία μὲ τὸ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ ὄχι καὶ ἀπόλυτη ταύτιση μαζί του στὰ ἐπὶ μέρους θέματα, διότι διαφέρουν καὶ τὰ στρατηγικά τους συμφέροντα∙ ἡ Εὐρώπη δὲν θεωρεῖ ἄμεση ἀπειλὴ τὴν Ρωσία, ἐνῶ ἀναγνωρίζει ὡς μοναδικὴ ἀπειλὴ τῶν συνόρων της στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο, δηλαδὴ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο. Ἄλλωστε, στὸ Αἰγαῖο καὶ στὸν Ἔβρο παρατηρεῖται ἡ χειρότερη εἰσβολὴ μεταναστῶν, καὶ ἡ παρεμπίπτουσα εἰσβολὴ τρομοκρατῶν, πρὸς ἀντιμετώπισίν της∙ ὁπότε, ἀλληλένδετη εἶναι καὶ ἡ ἀνάγκη παρουσία της. Ἡ προκλητικὴ ἀπουσία ἀπ’ τὶς συζητήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου ἐκλαμβάνεται τελικὰ ὡς εὐθεῖα ὑπονόμευσή της, ὅπως καὶ οἱ ἐναγκαλισμοὶ μὲ Ἐρντογάν…