Ἡ ἑνότης τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐκστρατεία στὴν Ἀσία, ἀλλὰ ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη εἶχε ἐπιβάλει ἄκρως δυσμενεῖς ὅρους στὶς ἑλληνικὲς πόλεις∙ μερικὲς εἶχαν ἀναγνωρισθεῖ ὡς τύποις ἐλεύθερες, ἀλλὰ ὅλες καὶ τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου ἦταν ὑπὸ τὴν περσικὴν κηδεμονίαν. «Ἀλλὰ γὰρ ἴσως διὰ τὰς συνθήκας ἄξιον ἐπισχεῖν, ἀλλ’ οὐκ ἐπειχθῆναι καὶ θᾶττον ποιήσασθαι τὴν στρατείαν;» ἀλλὰ ἐπειδὴ ἴσως γιὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη ὀφείλουμε νὰ προσέξουμε, καὶ ὄχι νὰ ἔχουμε ἄγχος καὶ νὰ ἐπιχειρήσουμε τὴν ἐκστρατεία ἀπροετοίμαστα; «Δι’ ἃς αἱ μὲν ἠλευθερωμέναι τῶν πόλεων βασιλεῖ χάριν ἴσασιν»∙ διότι ὅσες πόλεις εἶναι ἀπελευθερωμένες ἀπ’ τὶς συνθῆκες τὸ ὀφείλουν στὸν βασιλέα. «Ὡς δι’ ἐκεῖνον τυχοῦσαι τῆς αὐτονομίας ταύτης»∙ διότι σὲ ἐκεῖνο ἀποδίδεται ἡ ἀπονομὴ τῆς αὐτονομίας τους. Δὲν ἦταν πράγματι ἐλεύθερες, ἀλλὰ τὶς εἶχε παραχωρηθεῖ κάποια μορφὴ αὐτονομίας∙ πίστευαν οἱ ἡγέτες τους ὅτι ἦταν αὐτόνομοι, ἀλλὰ ἦταν δοῦλοι.