Οἱ συνομιλίες γιὰ τὸν τριμερῆ συνασπισμὸ στὴν Γερμανία προχωροῦν ἱκανοποιητικά, ἀλλὰ πάντοτε ἡ κυβέρνηση σχηματίζεται μετὰ ἀπὸ μακρὰ ὡρίμανση∙ ἡ καγκελάριος διαπραγματεύεται μὲ τοὺς Φιλελευθέρους καὶ τοὺς Πράσινους, γιὰ τὴν οἰκονομική, κοινωνικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐπιτάχυνση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως. Οἱ πολιτικὲς πληροφορίες ἀναφέρουν, ὅτι οἱ διαφορὲς δὲν εἶναι οὐσιαστικὲς καὶ ἀφοροῦν περισσότερο θέματα μικροπολιτικῶν τῶν κομμάτων καὶ ὄχι ἐθνικῆς πολιτικῆς∙ ἄλλωστε ἡ καγκελάριος παραμένει στὴν θέση της καὶ αὐτὴ χαράσσει τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ἐνῶ δὲν προβλέπεται καμμία ἀλλαγὴ καὶ μὲ τὴν νέα κυβέρνηση. Οἱ Γερμανοὶ θέλουν σταθερὴ κυβέρνηση, δηλαδὴ ἰσχυρὸ καγκελάριο, διότι γνωρίζουν ἀπ’ τὴν ἱστορία τους, ὅτι ἡ κυβερνητικὴ ἀστάθεια τοῦ μεσοπολέμου ἔφερε τὸν ναζισμὸ καὶ τὴν καταστροφή τους.