Ἡ προπαγάνδα τῶν Σπαρτιατῶν, ὡς ἡγετῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, μετέδιδε ὅτι ὁ μέγας βασιλεὺς διὰ τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης ἔδειξε ὅτι ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν Ἑλλάδα∙ ἀπὸ τότε ὅλοι οἱ δυνάστες χρησιμοποιοῦν αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι κήδονται, φροντίζουν τοὺς ὑπηκόους τους, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ εἶναι ὑποτακτικοὶ στὴν ἐξουσία τους. «Καίτοι πῶς οὐ χρὴ διαλύειν ταύτας τὰς ὁμολογίας, ἐξ ὧν τοιαύτη δόξα γέγονεν;» γιατὶ λοιπὸν δὲν πρέπει νὰ καταργήσουμε αὐτὲς τὶς συνθῆκες, γιὰ τὶς ὁποῖες τόση διαφήμιση ἔγινε; «Ὡς ὁ μὲν βάρβαρος κήδεται τῆς Ἑλλάδος καὶ φύλαξ τῆς εἰρήνης ἐστίν;» ὅτι ὁ μὲν βάρβαρος, οἱ Πέρσες, πονάει γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ εἶναι φύλακας τῆς εἰρήνης εἰς αὐτήν; «Ἡμῶν δέ τινές εἰσιν οἱ λυμαινόμενοι καὶ κακῶς ποιοῦντες αὐτήν;» ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς δὲ εἶναι κάποιοι ποὺ καταληστεύονται τὴν εἰρήνη καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν μὲ κακὸ τρόπο.