Ἡ ὑπόθεση τῶν φορολογικῶν παραδείσων θεωρεῖται ὡς αἰτία τῆς δοκιμασίας τῆς εὐαισθησίας τῆς Εὐρώπης∙ ἤδη ἡ Ἐπιτροπὴ ἑτοιμάζει νέους κανονισμοὺς γιὰ τὸν ἀποτελεσματικότερο δυνατὸ ἔλεγχο τῆς διαφυγῆς τῶν εἰσοδημάτων στοὺς φορολογικοὺς παράδεισους, ἂν καὶ γνωρίζουν πολὺ καλά, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχός τους, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει οἰκονομικὴ δραστηριότης, εἶναι σύμφυτη μὲ τὸν ἄνθρωπο ἡ φοροδιαφυγὴ σὲ κάθε καθεστώς. Ἡ ἐμφάνιση ὅμως στοὺς καταλόγους μερικῶν κορυφαίων πολιτικῶν παραγόντων, ὅπως τῆς βασιλίσσης Ἐλισάβετ καὶ ὑπουργῶν εἶναι τουλάχιστον ἀπὸ ἠθικὴς πλευρᾶς ἀνάρμοστη∙ συμβαίνει ὅμως συντηρεῖν πολλὲς χῶρες τοὺς φορολογικοὺς παραδείσους στὸ ἔδαφός τους, τὰ Τσάννελ Ἄιλαντς κι οἱ Βερμοῦδες ἀνήκουν στὴν Βρεταννία, ἡ Ἰντιάνα εἶναι ἀμερικανικὴ πολιτεία καὶ τὸ Μονακὸ στὴν Γαλλία, τὸ Λιχνεστάιν στὴν Γερμανία, ὅπως καὶ ὁ Ἅγιος Μαρίνος στὴν Ἰταλία. Οἱ συνθῆκες αὐτονομίας δὲν σημαίνει καὶ πλήρη ἀσυδοσία. Ὁ σεβασμὸς στοὺς ἠθικοὺς κανόνες κατὰ τὸ δυνατὸν ἀναζητεῖται.