Ἡ στήριξη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως πρὸς τὴν κυβέρνηση τοῦ Λιβάνου, στὴν διαμάχη της μὲ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία, ἡ ὁποία τὴν χαρακτήρισε ὄργανο τοῦ Ἰράν -ἔστω κι ἂν ἀκολούθησε καὶ ἀντίστοιχη δήλωση τῆς Ἀμερικῆς-, θεωρεῖται ἡ πρώτη διεθνὴς παρέμβασίς της∙ ἡ διαμάχη ἔχει σοβαρὲς διαστάσεις καὶ συνδέεται μὲ τὴν διατήρηση τοῦ ἡγεμονικοῦ ρόλου τοῦ θρησκευτικοῦ βασιλείου στὸν ἀραβικὸ κόσμο. Ἡ ἀπαίτησή του ἦταν ἡ διάλυση τῆς Χεζμπολλάχ, ἀλλὰ ἡ Βηρυττὸς γνώριζε, ὅτι αὐτὸ θὰ ὁδηγοῦσε σὲ διάλυση τοῦ κράτους της, διότι οἱ Σιίτες ἀποτελοῦν ἰσχυρότατη μειοψηφία καὶ ἔχουν τὴν ὑποστήριξη τῆς γειτονικῆς Συρίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἰράν∙ ἡ στήριξη σημαίνει ἐμμέσως ἀναγνώριση τοῦ ρόλου τῆς Τεχεράνης καὶ ἀπάντηση στὶς ἀμερικανικὲς κατηγορίες γιὰ παραβίαση τῆς πυρηνικῆς συνθήκης. Ἡ Οὐάσιγκτον δείχνει ἔτσι ὅτι ὑπαναχωρεῖ ἀπ’ τὴν ἀρχικὴ θέση της καὶ ἀναγνωρίζει πλέον τὴν ἄποψη τῆς Εὐρώπης στὸ ἰρανικὸ πρόβλημα.