Ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη προέβλεπε τὴν παραχώρηση πάλιν, καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους πρὶν ἑκατὸ χρόνια σχεδόν, στὸν μεγάλο βασιλέα ὅλων τῶν πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῶν παρακτίων νήσων∙ σ’ αὐτὲς διόρισε Πέρσες τυράννους καὶ μετέτρεψε τοὺς Ἕλληνες κατοίκους τους σὲ κανονικοὺς δούλους. «Τὸν δὲ βάρβαρον ἁπάσης τῆς Ἀσίας δεσπότην κατέστησαν»∙ τὸν βάρβαρο κατέστησαν δεσπότη ὁλοκλήρου τῆς Ἀσίας. «Ὥσπερ ὑπὲρ ἐκείνου πολεμησάντων ἡμῶν»∙ σὰν νὰ ἔχουμε πολεμήσει ἐμεῖς ὑπὲρ αὐτοῦ. «Ἢ τῆς μὲν Περσῶν ἀρχῆς πάλαι καθεστηκυίας»∙ ἢ διαφορετικά, ὅτι ἀποκαταστάθηκε μὲν πάλι ἡ ἐξουσία τῶν Περσῶν. Ταυτοχρόνως ὅμως κατέστησαν τὸν μεγάλο βασιλέα ἐπικυρίαρχο τῶν ὑποθέσεων τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, ὥστε καμμία πόλις στὴν πράξη δὲν ἦταν πράγματι ἐλεύθερη∙ αὐτὰ τὰ δύο ἐνόχλησαν περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα τοὺς Ἕλληνες καὶ δὲν τὰ συγχώρησαν ποτὲ στὴν Σπάρτη, ἡ ὁποία ἔχασε καὶ ἐπισήμως τὴν ἡγεμονία ἀπ’ τὴν Θήβα.