Ἡ περίοδος, μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, ἦταν ἡ πρώτη τῆς ὑποταγῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ξένο δυνάστη στὴν ἱστορία του, κι αὐτὸ εἶχε ἐνοχλήσει πολὺ ὅλους, ἀλλὰ περισσότερο τοὺς φιλοσόφους καὶ τοὺς σοφιστάς∙ ἀπὸ τότε ποὺ θυμοῦνταν τὴν ἱστορία τους οἱ Ἕλληνες, δὲν εἶχαν καταγεγραμμένη ἄλλη περίπτωση ὑποταγῆς, καὶ μάλιστα ἑκουσίας, σὲ ξένη δύναμη, ὑπῆρχαν μόνο παροδικὲς περιπτώσεις εἰσβολῆς βαρβάρων, ὅπως μὲ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους. «Ἡμῶν δ’ ἄρτι τὰς πόλεις κατοικούντων»∙ εἶχαν παραδώσει στοὺς βαρβάρους τὶς ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τὶς ὁποῖες ἐμεῖς πρόσφατα κατοικούσαμε. «Ἀλλ’ οὐκ ἐκείνων μὲν νεωστὶ ταύτην τὴν τιμὴν ἐχόντων»∙ ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἐκεῖνοι τὴν τιμὴ τώρα μετὰ τὴν καθυπόταξή τους. «Ἡμῶν δὲ τὸν ἅπαντα χρόνον ἐν τοῖς Ἕλλησι δυναστευόντων»∙ σὲ ἐμᾶς προβλέπουν τὴν καταδυνάστευση τῶν Ἑλλήνων στὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Τὴν διάχυτη κατακραυγὴ τῶν συμπατριωτῶν του διατυπώνει μὲ σαφέστατο τρόπο ὁ Ἰσοκράτης.