Ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη ἦταν διεθνὴς συνθήκη ἑτεροβαρὴς γιὰ τὴν Ἐλλάδα καὶ λεόντειος γιὰ τοὺς Πέρσες, διότι στεροῦσε ἀπ’ τοὺς Ἕλληνες ὅλες τὶς μετὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους κατακτήσεις τους∙ οἱ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῶν παρακτίων νήσων της, ὅπου διαβιοῦσε περίπου τὸ ἥμισυ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, παραχωροῦνταν στὸν μεγάλο βασιλέα, ὁ ὁποῖος ὅμως διατηροῦσε καὶ τὸ δικαίωμα τῆς κηδεμονίας τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, καὶ μόνο ἡ Μεγάλη Ἑλλάδα τῆς Ἰταλίας ἔμεινε ἐκτός, ἀλλὰ αὐτὴ εἶχε ὑποταχθεῖ στὸν τύραννο τῶν Συρακουσῶν Διονύσιο. «Οἶμαι δ’ ἐκείνως εἰπὼν μᾶλλον δηλώσειν τὴν περὶ ἡμᾶς ἀτιμίαν γεγενημένην»∙ νομίζω ὅμως ὅτι ὀφείλω ὑπογραμμίσαι τὴν ἀδικία ποὺ ἔγινε εἰς βάρος μας μὲ τὴν εἰρήνη. «Καὶ τὴν τοῦ βασιλέως πλεονεξίαν»∙ καὶ τὴν πλεονεξία τοῦ μεγάλου βασιλέως. Ἦταν κοινὴ ἡ πεποίθηση, ὅτι ὁ Ἀνταλκίδας καὶ οἱ σύμβουλοί του ἁπλῶς ἀπεδέχθησαν τὶς ἐντολὲς τοῦ μεγάλου βασιλέως στὰ Σοῦσα.