Ἡ ἀποδοχὴ ἀπ’ τὸν Τσὰρλς Πουιτζιντμόντ, ὡς λύσεως καὶ ἄλλες μορφὲς σχέσεων μὲ τὴν Ἱσπανία πέραν τῆς ἀνεξαρτησίας, θεωρεῖται ὡς ὁμολογία ἥττας καὶ ἀναζήτηση διεξόδου στὶς διώξεις του ἀπ’ τὴν ἱσπανικὴ δικαιοσύνη∙ ἡ Μαδρίτη δὲν ἀπάντησε, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἡ κυβέρνηση ὑποσχέθηκε, ὅτι, κι ἂν στὶς κάλπες ἀναδειχθοῦν πρῶτα τὰ κόμματα τῆς ἀνεξαρτησίας, δὲν θὰ ἀναγνωρίσει τὸ ἀποτέλεσμα καὶ θὰ προκηρύξει ἐθνικὲς ἐκλογές, παρ’ ὅλο ὅτι θεωρεῖ ἀδιανόητη αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη. Ὁ πρωθυπουργὸς ἐκτιμᾶ ὅτι ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν Βαρκελώνη ἦταν ἐπιτυχής, ἐνῶ πιστεύει ὅτι ἡ ἔκκλησή του πρὸς τὶς καταλανικὲς ἐπιχειρήσεις, νὰ παραμείνουν στὴν ἐπαρχία καὶ νὰ μὴν μετακινηθοῦν σὲ ἱσπανικὲς πόλεις, εἶχε πολὺ εὐνοϊκὸ ἀντίκτυπο∙ οἱ οἰκονομικὲς ἐπιτώσεις τῆς ἀνεξαρτησίας προκαλοῦν ἔντονες ἀνησυχίες στοὺς Καταλανούς.