Τὴν ἐξάρτηση τοῦ Λιβάνου ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία ἐπιχείρησε ἡ κυβέρνησή της, μὲ τὴν κράτηση τοῦ πρωθυπουργοῦ του στὴν Ριὰντ ἐπὶ δεκαήμερο∙ ὁ Σαὰντ Χαρίρι ἐπισκέφθηκε τὸ θρησκευτικὸ βασίλειο, ἀλλὰ ἡ ἐπικοινωνία του μὲ τὴν Βηρυττὸ ἦταν δύσκολη ἤ ἀδύνατη. Κάποια στιγμὴ ἀνακοινώθηκε ἡ παραίτησή του, ἀλλὰ χωρὶς τὴν προσωπικὴ ἐπαφὴ μαζί του∙ ὁ πρόεδρος τῆς χώρας ἀνακοίνωσε, ὅτι δὲν ὑπάρχει παραίτηση καὶ ζήτησε τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸν Λίβανο. Τελικά, προχθὲς ὁ Σαὰντ Χαρίρι δήλωσε, ὅτι σήμερα ἐπιστρέφει στὴν χώρα του. Τὸ πρόβλημα ἀφορᾶ τὴν ἀναμέτρηση μὲ τὸ Ἰράν, καθὼς οἱ Σαουδάραβες πίεζαν τὸν Λίβανο νὰ ἐκδιώξει ἢ περιορίσει τοὺς Σιίτες στὸ ἔδαφός του, διότι τοὺς θεωρεῖ ὄργανο τῆς Τεχεράνης, κάτι ἐντελῶς ἀδύνατο, διότι, μὲ τὴν Χεζμπολλάχ, οἱ Σιίτες ἔχουν ἀρκετὴ δύναμη, ποὺ δὲν ἠδυνήθη οὔτε τὸ Ἰσραὴλ καταστεῖλαι στὸν πρὸ δεκαετίας πόλεμό τους.