Ὁ Ναπολεοντίσκος παραμένει δέσμιος τῶν ἐξαρτήσεών του ἀπέναντι στὸν συνεταιράκια καὶ στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ἔστω κι ἂν ἐπιχειρεῖ νὰ δείξει ὅτι ἐλέγχει τὴν κατάσταση, ματαίως ὅμως μπροστὰ στὶς ἀναπότρεπτες πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ οἱ προεκτάσεις τῆς εἰσβολῆς τῶν Ρουβικώνων στὸ Πεντάγωνο καὶ ἡ ἀδυναμία, ἑπτὰ μέρες μετά, παροχῆς οὐσιαστικῆς βοηθείας στοὺς πλημμυροπαθεῖς, εἶναι τρανταχτὴ ἀπόδειξη διαλύσεως τῶν πάντων. Ὁ ὑπουργὸς δὲν μπόρεσε νὰ κινητοποιήσει τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις, γιὰ βοήθεια στοὺς πληγέντες, ὅπως κάνουν ὅλες οἱ χῶρες, ἐνῶ ἄφησε ἀνοικτὲς τὶς πύλες τοῦ Πενταγώνου∙ ἡ ἀπομόνωσή τους δὲν εἶναι ὁρατὴ μόνο στὴν Εὐρώπη, ὅπου ὁ πρωθυπουργὸς ὑπέστη τὴν περιφρόνηση ὅλων τῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν, ἀλλὰ ἀπήλαυσε στὴν Σουηδία περίπατο μὲ τὴν ὑπουργό του στὸ ἡλιόλουστο Γκέττενμπουργκ. Τὸ ἂν ὁ λαὸς ἐδῶ πνιγόταν στὰ λασπόνερα δὲν τὸν ἀφορᾶ, οὔτε αὐτὸν οὔτε τοὺς ὑπουργούς του! Ἡ ἐξέγερση ὅμως τῶν δυτικῶν συνοικιῶν εἶναι χειρότερη ἀπειλή.