Σὲ ἀπόπειρα συμμαζέματος τοῦ κόμματός του, μὲ κηρύγματα γιὰ τὸ παρελθὸν καὶ τὴν πόλωση, ἐπιδόθηκε ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν Βουλή, ἀλλὰ χωρὶς ἀποτέλεσμα, διότι, ἀκόμη καὶ οἱ βουλευτές του παρέμειναν στὴν πλειονότητα βουβοί∙ ὁ πρωθυπουργὸς ἦταν ἀπὼν στὴν ὁμιλία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὁπότε καὶ αὐτὸς δὲν παρουσιάσθηκε στὴν δική του. Ἡ συζήτηση ἀπέδειξε, ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποφεύγει καὶ στὸ Κοινοβούλιο τὴν ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἀντιπολίτευση, ἐνῶ δὲν ἀναφέρθηκε καθόλου στὴν παντελῆ ἀπουσία του ἀπὸ κάθε φυσικὴ καταστροφή, καὶ στὶς ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας παρεμβάσεις τοῦ συριζαϊκοῦ παρακράτους, ἀλλὰ καὶ καταγγέλοντας ὡς λαϊκισμὸ τὴν ἐπίκριση γιὰ τὴν ἔκδηλη αὐτὴ φοβία του, ἐνῶ ὡς ἀντιπολίτευση ὕψωνε συνέχεια τοὺς τόνους καὶ τὶς κορῶνες κατὰ τῆς τότε κυβερνήσεως καὶ γιὰ πολὺ μικρότερες καταστροφές.