Τὴν ὀργὴ τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου, γιὰ τοὺς πρωτοφανεῖς στὴν ἱστορία του καὶ ἄκρως ταπεινωτικοὺς ὅρους τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης, καταγράφει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικόν» του∙ δὲν εἶχαν ζήσει ποτὲ μέχρι τὸν τέταρτο π.Χ. αἰῶνα οἱ Ἕλληνες τῆς κυρίως Ἑλλάδος σὲ κατάσταση ὑποδουλώσεως σὲ βαρβάρους, ἐνῶ θεωροῦσαν ἐξαίρεση ὅσα συνέβαιναν στὶς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. «Ὑπὲρ ὧν ἄξιον ὀργίζεσθαι»∙ γιὰ τὰ ὁποῖα ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ὀργίζεσθαι. «Καὶ σκοπεῖν ὅπως τῶν τε γεγενημένων δίκην ληψόμεθα, καὶ τὰ μέλλοντα διορθωσόμεθα»∙ καὶ τὸ ἀποβλέπειν ὅπως γιὰ ὅσα ἔχουν γίνει θὰ ἐπιβληθεῖ ἡ λογοδοσία, καὶ θὰ ἐπιδιώξουμε τὴν διόρθωση τῆς καταστάσεως στὸ μέλλον. Ἡ λογοδοσία ἐπιβλήθηκε ἐκ τῶν πραγμάτων σαράντα χρόνια ἀργότερα, μὲ τὴν μακεδονικὴ ἡγεμονία καὶ τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς παρεμβάσεως τῶν Περσῶν στὶς ὑποθέσεις τῆς κυρίως Ἑλλάδος∙ ὁ Ἀλέξανδρος μετὰ συμπλήρωσε τὸ ἔργο μὲ τὴν κατάκτηση ὁλοκλήρου τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας.