Ἡ φυγομαχία τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ ἡ ἀναζήτηση στὸ παρελθὸν ἐπιχειρημάτων γιὰ τὴν πόλωση ἦταν τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ἐμφανίσεώς του στὴν Βουλὴ προχθές, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀπέπνεε τὴν ἐνδόμυχη δειλία καὶ ἀγωνία του γιὰ τὴν πολιτική του ἐπιβίωση, μὲ τὶς ἀναπότρεπτες πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ δὲν ἔκανε οὐδεμία ἀναφορὰ στὴν εἰσβολὴ τῶν Ρουβικώνων στὸ Πεντάγωνο καὶ στὴν ἀνάδειξή τους ὡς ἐπικυριάρχων τῆς κυβερνήσεως, ἀλλὰ οὔτε καὶ στήριξε τὸν συνεταιράκια στὰ σκάνδαλα. Ὁ ὑπουργός του μόνος του δικαιολογήθηκε, ἀναλαμβάνοντας τὴν πολιτικὴ εὐθύνη, ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε γιατὶ ἄφησε ἐλεύθερους τοὺς εἰσβολεῖς καὶ δὲν τοὺς κράτησαν στὸ προαύλιο, μέχρι τὴν ἄφιξη τῆς Ἀστυνομίας∙ ὁ νόμος ἀπαγορεύει τὴν σύλληψη, ἀλλὰ δὲν ἐπιβάλλει τὴν ἀσυδοσία τους.