Σὲ ρυθμιστὴ τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ μετατρέπεται ὁ συνεταιράκιας, καθὼς ἀναλαμβάνει πρωτοβουλίες, πέραν τῶν συνεννοήσεων μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο, ἐπειδὴ πιστεύει, ὅτι αὐτὲς τὸν ἐξυπηρετοῦν καλύτερα. Ἔτσι χθὲς προχώρησε στὸν ἀποχαρακτηρισμὸ τῶν σχετικῶν μὲ τὰ πυρομαχικὰ ἐγγράφων, ἐνῶ ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργός του ἐμφανίζεται διαφωνῶν μαζί του καὶ ὁ πρόεδρος τῆς Βουλῆς φέρεται σὰν τρελλὴ σβοῦρα∙ ἡ πολιτικὴ ρευστότης ἐπιτείνεται, καθὼς ἡ κυβέρνηση δίδει τὴν ἐντύπωση, ὅτι εἶναι ἀκέφαλη καὶ κανείς της δὲν ἀκολουθεῖ τὶς κατευθύνσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ. Σὲ ἕνα μόνο συμπίπτουν στὴν τακτικὴ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας, «ὁ σῶσον ἑαυτὸν σωθείτω»∙ τὰ στοιχεῖα γιὰ τὰ πυρομαχικὰ εἶναι ἀδιάσειστα, ἐνῶ καὶ ἡ κατακραυγὴ τῶν ἐλαχίστων ἐναπομεινάντων στελεχῶν ἀποκορυφώνεται, διότι ὑφίστανται τὶς πιέσεις τοῦ ἁπλοῦ κόσμου. Ὅσα ἔγιναν στὸ ὑπουργεῖο Ὑγείας θεωροῦνται ὡς χάδια στὰ ὅσα σχεδιάζουν οἱ «ὑπεύθυνοι» τῶν κινητοποιήσεων∙ αὐτὲς δὲν ἔχουν σχεδὸν καμμία σχέση μὲ τὶς γνωστὲς ἀριστερῆς μορφῆς.