Ἡ συμφωνία ὅλων τῶν πλευρῶν, γιὰ τὴν εἰρήνευση στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ, προσδίδει νέα δυναμικὴ στὰ πράγματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς∙ φυσικὰ ὅλα θὰ κριθοῦν ἀπ’ τὴν πορεία τῆς νέας διασκέψεως τῆς Γενεύης, μὲ τὴν συμμετοχὴ τῆς κυβερνήσεως τῆς Δαμασκοῦ καὶ τῶν ἀντιθέτων πρὸς αὐτὴν ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖες ἐπέτυχαν τὴν περασμένη ἑβδομάδα στὸ Ριὰντ τὴν κοινὴ ἐκπροσώπησή τους καὶ τὴν ἀνάδειξη ἀρχηγοῦ. Ὁπωσδήποτε οἱ διαπραγματεύσεις προβλέπονται μακρὲς καὶ ἐπίπονες, ἀλλὰ χαρακτηρίζονται ἀπὸ μία σημαντικὴ διαφορά, σὲ σύγκριση μὲ τὶς προηγούμενες πρὸ τριετίας∙ σήμερα ὁ Μπασσὲρ Ἀσσὰντ ἐλέγχει τὸ 97% τῆς χώρας του καὶ διαθέτει τὸν πλέον ἀξιόμαχο στρατό, ἐνῶ τότε ἐθεωρεῖτο ὅτι βρίσκεται στὰ πρόθυρα τῆς καταρρεύσεως. Ἀπὸ διεθνοῦς πλευρᾶς, τὸν πρῶτο ρόλο διαδραματίζει σαφέστατα τὸ Κρεμλίνο, τὸν ὁποῖο ἔχει ἀποδεχθεῖ ἡ Οὐάσιγκτον καὶ ἡ Εὐρώπη∙ σὲ ἄλλο ἐπίπεδο ἐξελίσσονται πλέον οἱ τόσον κρίσιμες παρασκηνιακὲς ἐπαφές.