Ἡ προπαγάνδα τῶν Σπαρτιατῶν ὑπὲρ τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης ἦταν διάχυτη στὸν ἑλληνικὸ κόσμο, μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἀπεκατεστάθη ἡ εἰρήνη σὲ ὅλες τὶς πόλεις, χάρις στὴν κηδεμονία τοῦ μεγάλου βασιλέως∙ ὁ «Πανηγυρικὸς» τοῦ Ἰσοκράτους εἶναι ἀπάντηση, ἀκριβῶς στὴν προπαγάνδα αὐτὴ καὶ διαβάσθηκε ἀρκετὰ στὴν ἐποχή του. «Πολλαχῇ δ’ ἄν τις λογιζόμενος εὕροι ταύτας τὰς πράξεις μάλιστα λυσιτελούσας ἡμῖν»∙ σὲ πολλὲς περιπτώσεις ἂν ψάξει κανεὶς θὰ βρεῖ αὐτὲς τὶς πράξεις νὰ ἐφαρμόζονται σὲ ἐμᾶς, τὴν βίαιη ἐπιβολὴ τῆς ἡσυχίας καὶ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τῶν Λακεδαιμονίων. «Φέρε γάρ, πρὸς τίνας χρὴ πολεμεῖν τοὺς μηδεμιᾶς πλεονεξίας ἐπιθυμοῦντας ἀλλ’ αὐτὸ τὸ δίκαιο σκοποῦντας;» διότι ὡς παράδειγμα ἀναφέρονται τὰ λεγόμενα, ἐναντίον ποίων χρειάζεται νὰ πολεμήσουμε, ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δὲν διεκδικοῦν τίποτε, παρὰ μόνο ὅτι ἐπιζητοῦν τὴν ἰσχὺ τοῦ δικαίου; Εἶχαν ἐπιβάλει τὴν συνθήκη καὶ τὴν χαρακτήρισαν δίκαιη, ὁπότε ἦταν παράνομοι ὅσοι ἀντιδροῦσαν.