Ἡ διγλωσσία τοῦ Ναπολεοντίσκου εἶναι μόνιμη πλέον∙ ἄλλα εἶπε στὴν Λισαβῶνα, ὅτι ἂν εἴχαμε ἀκολουθήσει τὴν ἴδια πολιτικὴ μὲ τὴν Πορτογαλία, θὰ εἴχαμε ἀφήσει πίσω μας τὰ μνημόνια, δηλαδή, ἂν συνέχιζε τὴν πολιτικὴ τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ κι ὅτι πῆγαν τρία ἢ τέσσερα χρόνια χαμένα γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Στὴν Ἀθήνα ὅμως ὁ ἐκπρόσωπός του, δήλωσε ὅτι θὰ ἦταν καταστροφὴ ἡ πολιτικὴ αὐτή∙ ὁ λόγος εἶναι ἁπλός: στοὺς Εὐρωπαίους ἐμφανίζεται ὡς εὐρωπαϊστὴς καὶ πιστὸς στὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση, ἀλλὰ στὸ ἐσωτερικὸ καλοπιάνει τοὺς ἀριστεριστὲς καὶ τοὺς κουκουλοφόρους. Ὄχι μόνο γιατὶ φοβᾶται τὶς ἀντιδράσεις τους, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἄρρηκτα δεμένοι μὲ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, αὐτοὺς ὅμως ὑπηρετεῖ στὴν πράξη.