Οἱ ἐμφύλιοι τῶν πόλεων καὶ οἱ μεταξύ τους πόλεμοι χαρακτήριζαν τὸν Ἑλληνισμὸ στὴν περίοδο τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης∙ οἱ ἔφοροι τῆς Σπάρτης εὐνοοῦσαν τὴν ἀναταραχὴ αὐτή, διότι τοὺς ἐπέτρεπε τὴν συνέχιση τῆς ἡγεμονίας τους. «Καὶ μὴν οὐδὲ τὰς πόλεις λυπήσομεν στρατιώτας ἐξ αὐτῶν καταλέγοντες»∙ καὶ δι’ αὐτό, γιὰ τοὺς λόγους τῆς ἀνοχῆς τῆς κηδεμονίας τῶν Περσῶν, οὔτε τὶς πόλεις δυνάμεθα νὰ λυπηθοῦμε, γιὰ τοὺς στρατιῶτες ποὺ στρατολογοῦνται ἀπ’ αὐτές. «Ὃ νῦν ἐν τῷ πολέμῳ τῷ πρὸς ἀλλήλους ὀχληρότατόν ἐστι αὐταῖς»∙ τὸ ὁποῖο κάνουν τώρα γιὰ τοὺς μεταξύ τους πολέμους καὶ εἶναι ὀχληρότατο γιὰ τὶς ἴδιες. «Πολὺ γὰρ οἶμαι σπανιωτέρους ἔσεσθαι τοὺς μένειν ἐθελήσοντας τῶν συνακολουθεῖν ἐπιθυμησόντων»∙ διότι πολὺ σπανιώτεροι νομίζω θὰ εἶναι ὅσοι θελήσουν μένειν ἀπ’ ὅσους ἐπιθυμήσουν συνακολουθεῖν τοὺς ἐκστρατεύοντες. Οἱ μισθοφόροι τοῦ πολέμου ἦταν πολὺ ἐπικερδὲς ἐπάγγελμα στὴν ἐποχή τους καὶ οἱ Ἕλληνες οἱ καλύτεροι στρατιῶτες.